حاج خانوم

شمال

2011-01-05T09:17:00.001+03:30

یوهوووووووووووو

امروز گوش شیطون کر و چشمش کوووووووور، میخایم بعد از یه سال بریم شمال...

وایییی خدا مرسی..

چیه؟ به چی میخندین؟ خب بِیبی شمال داررررره..

راستی تو فکر یه جایی هستم واسه آمادگی کلاسهای تافل.. کسی سراغ داره؟!

روزهایی تو زندگی

2011-01-03T09:02:00.003+03:30

شاید این روزهایی که ازش حرف میزنم، خیلی عادی باشه از نظر خیلی ها، شاید این روزهایی که دارم صحبتشو میکنم، همه دارن به زندگیشون ادامه میدن و بی اینکه بدونن چه بلایی داره سرشون میاد! بی اینکه بدونن حقشون چیه و الان چی دارن!!

اینکه تو زندگیت باشی و فقط باشی!! مفهموم زنده بودن رو نمیرسونه! راستش همیشه وقتی با خودم فکر میکنم که کی هستم و چی هستم و چی ازم باقی میمونه فقط شرمسار میشم.. بشدت قاطی میکنم از اینکه وقتی تو آینده حتا خبر نخواهند داشت که کسی به اسم من وجود داشته و نمیدونن که منم بودم.. یا حتی اگه قرار باشه دوست یا آشنایی بخواد یاد من بیافته چیزی نداره از من که به خوبی یاد کنه!

و من برای همه ی این لحظه های بد زندگیمون ناراحت و غصه دارم!

برای اینکه چرا من اینجام؟! چرا باید این شکلی باشه وضعم؟! و کلی از این چراها... که هرگز جوابی براشون پیدا نمیشه کرد..

از زندگیم تو این جهنم ناراضی که نه، بهتره بگم دارم دیوونه میشم..

Sort of hatefull

2010-12-24T21:32:00.002+03:30

There has been some days in our whole life that We hate every one! Every thing! Every moment! I just wanna leave every thing that I have and leave them for ever and ever! I don' t like buddies at all any more!
I hate my best friend!
I hate my life style!
I hate my environment!
I hate my city, my country!
I hate every thing that I own!!!!!!

حرص و حرص و حرص

2010-12-20T15:20:00.000+03:30

دارم از حرصم با حاج آقا درد و دل میکنم، آخه دارم از حرص میمیرم که چرا من آدم حاضر جوابی نیستم و نمیتونم در اون لحظه ی خاص که یکی یه حرفی بهم میزنه جوابشو بدم و بشونونمش سر جاش!! اصلن ذاتن آدم این تیپی نبودم و نیستم، اما خب از اونجایی که دارم با یه نفری زندگی میکنم که دقیقن همین تیپیه، دارم ازش ادوایس میگیرم و ازش کمک میخام، بهش میگم که مثلن سر ناهار بهم میگن چرا عین این آیفون ندیده ها رفتار میکنی و زیرش دو سه لا دستمال کاغذی میذاری (و این در حالیه که بنده از زمان گذشته حتا با اون نوکیامونم همینجوری رفتار میکردیم و کلن نیست ما خیلی آدم تر و تمیزی هستیم اینه که همیشه بین گوشی و چیزای دیگه همیشه یه دستمالی چیزی میذاریم که کثیف نشن) و من بی دست و پا وقتی این حرفا رو میشنوم هیچی ندارم که بگم!! یا مثلن وقتی میگن خیلی داری حرف میزنی در حالیکه کل وراج اون جمع خودشون هستن، من فقط لبخند میزنم! میخام بگم که من اینجور آدمی هستم، شاید بهتره بگم بی دست و پا! بی سر و زبون! شاید به ظاهر اصلن اینجوری به نظر نرسم اما همینی هستم که دارم میگم! و اصلن از این مطلب راضی نیستم! با تمام اینکه امروز برخی از همکارامون هوامو داشتن اما ذاتن غصه ی شدید الحنی توی دل ما جا کرده و بیرون برو نیست که نیست! اصلن پنداری که یه جورایی تو دلم مونده حرفاش و تا تلافی نکنم جبران مافات نمیشه!!

دلتنگ باباش بود...

2010-11-26T19:34:00.005+03:30

وختی بهم اس مس داده بود ما خونه ی مونا اینا بودیم و موبایلامونم بعد از دو روز تو شرایط نو باتری بود! خلاصه که اوضاع مستی و بیخیالی و کول بودن بود! تو اون اوضاع نو آدر چویس بود دیگه!

دم دمآی صوب بود که حاج آقا از زور سردرد ما رو بیدار کرد (البته ناگفته نمونه که بنده ی حقیر کل شب رو نتونسته بودم که بخوابم و تازه یه چند مینی بود که چرتم گرفته بود) دیدم که بهم اس مس داده! نمیدونم هنوز منگ و مست بودم یا خوابه منو گرفته بود که فقط خوندمش و گوشی رو گذاشتم کنار.. صبح که شدش موقع صبحانه خوردن یاد گوشیم افتادم اما خب بر اساس فرچون بنده گوشی خاموش شده بود و باس تا خونه صبر میکردم اما یادمه که یه سئوالی کرده بود...

زیاد صغرا کبرا نچینم بهتره که زنگ زدم و باهاش حرف زدم، ته مخیله ی ذهنمم نمیگنجید که بخاد این سئوال رو بپرسه!؟ "آدرس محل دفنِ بابامو میخام" باورم نمیشد! شوکه شده بودم! اشکام امون نمیداد اما نمیخاستم جمعه ی حاجی رو خراب کنم! اما راستشو بخاین کلی هپینسم شارژ شد.. حالا منتظرم که فیدبکشو بشنوم......

بعد از این همه سال ندیدن و دوری، میخاد باباشو ببینه.....

2010-11-23T16:10:00.002+03:30

three days as a weekend/ holiday, is a greatest things that could be happened at this shokhmatic moments.

تقدیم به بهترین داداشی دنیا

2010-11-06T10:50:00.003+03:30

همه میگن که تو رفتی
همه میگن که تو نیستی
همه میگن که دوباره
دل تنگمو شکستی
دروووووغه
چه جوری دلت میومد
منو اینجوری ببینی
با ستاره ها چه نزدیک
منو تو دوری ببینی
همه گفتن که تو رفتی
ولی گفتم که دروغه
همه میگن که عجیبه
اگه منتظر بمونم
همه حرفاشون دروغه
تا ابد اینجا میمونم
بی تو با اسمت عزیزم
اینجا خیلی سوتو کوره
ولی خب عیبی نداره
دل من خیلی صبوره
همه میگن که تو نیستی
همه میگن که تو مردی
همه میگن که تنتو
به فرشته ها سپردی
درووووووغه

پی اس مهم: میخام بهت بگم که چند روزیه با دخمل کوچولوت که الان یه خانومی شده واسه خودش دارم حرف میزنم، بهش افتخار میکردی اگه بودی، بهم یه حرفی زدش که دلمو خون کرد، داداشی! دلش برات تنگ شده...

باب میل

2010-09-26T09:45:00.004+03:30

وختی هیچی باب میلت نباشه چیکار باس بکنی؟ وختی از صوب پامیشی مجبوری الکی لبخند بزنی تا شب ولی از هیچی راضی نیستی چیکار باس بکنی!؟ اینا اسمش غرولند نیست، بلکه فقط دردودلیست برای خالی شدن دل وامونده!! زندگی مخصوصن از نظر شغلی به هیچ عنوان باب میلِ من پیش نمیره! البته خب اینم قبول دارم که همیشه همه چیز قرار نیس باب میل ما جلو بره و همیشه هم اینجوری نمیمونه اما خب من شاید کمی کم تحمل شده م، نمیدونم دلیلش چی میتونه باشه، از رفتار هر کَس و ناکس سریع جبهه گرفته و گارد دفاعی میگیرم، خواه نا خواه گریه م میگیره و بهونه گیر شده م، حاج آقا تنها نفریه که تو این روزآ و شرایط شخماتیکِ روزگارِ ما، پای درد و دل ما میشینه و نازِ زیاد از حد ما رو به بهای گزافی خریداری میکنه! البت که دمش گرم و سرش ساز و غمش کم! اما کاش میشد کاری کرد! هیچی بابِ میلم نیست...

2010-09-09T15:37:00.003+04:30

دیشب فیلمِ چارشمبه سوری رو میدیدم، تقابل بین موجوداتی بنام مرد و زن! نمیدونم چرا هروخ که فیلمی میبینم که به نوعی به زندگیِ روزمره بر میگرده، یه جورایی خودم رو تو اون شرایط حس میکنم، باهاش کلنجار میرم و اغلب اوقات پیروز و گاهی هم شکست میخورم.. اما دیشب نمیدونستم باید شکست رو پذیرا باشم یا که به ویکتوری فکر کنم! دلم عجیب برای خوش باوری و ساده اندیشی "مژده" که به طور کلی همه ی زنها رو توی قالب خودش داشت، میسوخت.. دلم برای نداشتنِ راه پیش و پس اون میسوخت و میدونستم که هیچ کمکی ازم بر نمیاد.. (فیلم نوشته ی کوتاهی از حاج خانومی با سردردِ فراوان)

حکایت دل ما

2010-09-08T08:35:00.004+04:30

حکایت دل حاج خانوم، یه جورائی عجیب و غریب شده، از دیشبیه دلش شور میزنه، (راستی این که میگن دل یکی شور میزنه یعنی چی؟ یعنی هی روش کفِ نمک بسته میشه؟؟؟ یا یه چیزی مرتبط با از شور به در شدنه؟) یهو میریزه و دلهره ی بدیه.. نه که ندونه که چه مرگش شده ها! نه! این اولین باری نیس که یه همچین حسی داره! خوب میشناستش! یه جورائی انگار باهاش بزرگ شده.. راستش قبلنا خیلی زود به زود این حس لعنتی میومد سراغش! شاید دقیقن وقتاییه که احساس خطر میکنه این حسِ لعنتی سر و کله ش پیدا میشه! اونوخته که یه جورایی دست و پاش یخ میکنه، تن و بدنش میلرزه و فقط سکوت و تنهایی میخاد.. بعضی وختا با خودش فک میکنه که این حس یه چیزی زاده ی تخیلاتشه اما بعضی وختا همه چیز دس به دستِ هم میده و بهش ثابت میشه که اشتباه نکرده..
راستش تغییر هر شخصیتی به نظر کار ساده و راحتی میاد اما اینجوریام نیس! نمیشه به همین راحتی از یکی که یه عمرشو اینجوری زندگی کرده یه شخصیتِ دیگه یی ساخت و توقع زیادی نباس داشت! دلش نمیخاد کسی (هیچکسی!!) ازش بپرسه که چِت شده و چرا اینجوریی!؟ فقط باید اینجا حرفاشو بزنه تا شاید یکم دلش خالی بشه از این همه دردی که یهو از دیشب به جونش افتاده..
بازم تکرار تکراری ترین جمله ی زندگی: حوصله ی هیچی و هیشکی رو نداره! دلش فقط سکوت و تنهایی میخاد! ولی بازم همون شعر همیشگی: "سکوتم از رضایت نیست! دلم اهل شکایت نیست"

2010-09-04T14:45:00.003+04:30

پنشمبه ی گذشته تولد حاج آقامون بود، مام به رسم همیشه و یاری همکاران گرامی و خونواده، زدیم به کوه و کمر و با یک عدد شیشه ی لادرز، ایشونو به یک شب اقامت در یک روستای ساکت و دنج بالای کوههای دماوند مهمون کردیم! یه ویلا با یه حوضچه ی آب گرم معدنی برای کشتن همه ی شیپیشآی تن حاج خانوم و حاج آقا! این هدیه ی ما بود به همسر محترممون البت با پیرکس کیک شکلاتی که دست و پنجه م درد نکنه عجب کیکی شده بود لامصب!! نمیخام زیاد سرتونو درد بیارم، واسه همینم میخام بهتون بگم این حاج خانوم همه ی تلاششو کرد که به حاجی خیلی خیلی خوش بگذره! حاجی هم ما رو شرمنده نمودن و در حالیکه کارت ماشین و ملحقاتش رو فراموش کرده بودیم هیچگونه اخم و تخمی نثارمون ننمودن (شما بخونین تَخم! نه چیزِ دیگه یی!!!!) دهه! آدم که انقد بی ادب نمیشه که!
پی اس: تو فکر گرفتن یه مهمونی م! یه مهمونی تو تیپ مهمونیای قبلیمون!

عرش و فرش

2010-08-31T11:41:00.007+04:30

راستیاتش دیدین که چقد واسه آدم سخته از عرش بیوفته رو فرش؟؟ حکایت ما شده والا! یعنیآ اصلن نمیشه کاریش کرد به جون اقدس! هر چی با خودمون کلنجار میریم و یکی میزنیم تو سر خودمون و یکی دیگه هم تو سر کارمون بازم جور در نمیاد اصلن انگاری حاج خانوم رو یکی چش کردتش! اما حلالتون نمیکنم اگه فک کنین که من از تا میوفتما نخیر جونم ما از این بادا نیستیم که با این بیدآ بلرزیم :دی
بهرحال که الان وضعیت ما همینه
ضمنن تو همین روزآی عضاداری و این صوبتا، حاجی هم وقت گیر آورده و متولد شده :دی انگاری که زمون دیگه یی نبود واسه متولد شدن! :دی در همین اثنا حاج خانوم تصمیم گرفته که از یکعدد کافکای عزیز درخواست کنه که یه شیشه از اون سگ مزه ها براش بگیره که تقدیمش کنه به حاجی! (چیه؟! شب عضاداریه؟ میدونم خب! نمیخایم که بزنیم و برقصیم که! میخایم دست اهل و عیالو بگیریم و بریم رینه تو دمووند!!! خلاصه اگه برگشتیم و خدایی نکرده سوکس شده بودیم دلیلش برای شوما عزیزان پرواضحه هه!

شرایطی که توش گیر کردیم

2010-08-28T13:49:00.005+04:30

شرایطی که توش گیر کردم قطعن شرایط مطلوب ما نبوده و نیست، یعنی معمولن آدما از شرایطی که دارن رضایت ندارن و نمیشه هم سرزنششون کرد اما من راجع به خودم میتونم نظر بدم، میشه خودمو سرزش کنم واسه راه هایی که پیش پام باز بوده و انتخابشون نکردم، واسه همه ی انتخابهای غلط زندگیم، واسه همه ی تشخیص های نادرستی که تو زندگیم دادم.. اما بابت یه چیزی نمیتونم خودم رو مقصر بدونم و در واقع نمیدونم باس چه کسی رو سرزش کنم! چه کسی آیا مسئول یار نبودن بخت با ماست؟؟؟؟ چه کسی مسئولیت بدشانسی ما رو به عهده میگیرد آیا؟ اما بهر حال مسببش هر آنچه و هر آنکس که باشه بنده ی حقیر از این شرایطی که توش گیر کردم "راضی نیستم"! نمیخام غرغر کنم! فقط میخام بگم که اگه سکوت کردم، اگه نق و نوق نمیکنم، اگه غرولند نمیکنم، دلیل بر رضایتم نیست که دلم اهل شکایت نیست دیگه.. هر قدر که سعی میکنم، تلاشم ثمری نداره، حتا نقشی که برسِ رژ گونه روی گونه هام میذاره دیگه ثمره یی نداره! حتا دیگه با هیچ عطری شاد نمیشم! قابل توجه اینه که این معضل فقط تو اداره شکل میگیره و بس و وقتی خونه م و پیش حاجی همه چی رنگ دیگه یی میگیره! میخندم، شادم و سرشار از نشاطم! اما باز ته قلبم قبول دارم و پذیرفته م که "دو هوائه شدم گاهی ست.." مثه لیلی در پائیز.. یاد اون روزهایی می افتم که با حاجی تو یه خونه یی زندگی کردیم که قرار بود موقع برگشت من برم قایم بشم و دیگه بر نگردم! و شاید هرگز برنگشتم و اینی که الان به عنوان یکعدد حاج خانوم مقابل شماست فقط جسم ایشونه و روحشون یه جایی همون دور و اطراف اون خونه گیر کرده!

روزگارِ عجیبیهِ

2010-08-24T16:41:00.003+04:30

کلن همیشه ی خدا، به این آدمایی که چه کسی باشن چه نباشن اصرار دارن به مطرح شدن خودشون از جانب خودشون، حساس بودم! مثلن همین دور و اطرافمون یه بنده خدایی رو میشناسم که مهندسِ سرامیکِ، نمیدونم چرا اما همیشه وقتی میخواد خودشو معرفی کنه میگه آقای مهندس فلان زاده!حالا خدا خودش شاهده که هیچ سختیِ آن چنانی هم مثه ما نکشید واسه قبول شدن تو دانشگااا.. شوماها که زیاد یادتون نیس، اون قدیم ندیما ما ک...نِ مون پاره شده بود تا کنکور قبول بشیم اما زمونه عوض شده بابا این روزآ.. ملت میرن چارتا دونه کلاس کنکورو بعدش یه روز تو خونه ت نشستی درو میزنن و گوشتِ قربونی قبولی شونو میارن.. هی روزگار عجیبیه!
حالا همه ی اینا رو گفتم که به داستان اصلیم بپردازم اما مگه این خاصیتِ دراز بودنِ روده ی اینجانب دس برداره؟ راستش از شوما چه پنهون که یه همکار معروف الحال داریم که فوق حسود تشریف دارن! فک میکنم قبلن ازش براتون گفته بودم! حالا فک کنین این خانوم به تازگی مدرک ارشدشونو گرفتن و این مدرک رو روزی دست کم یه بار با لطف و مرحمتِ فراوان داخل سولاخِ ماتحت همه ی ما میکنن و به سختی درش میارن! بعدشم هی میخان بگن که ما کارشناس ارشدیم! بابا دیگه کسی که کارشناس ریاضی خونده و فوقشم مدیریتِ آیتی! دیگه پز دادن داره آخه؟ حالا فک کنین این خانوم همکاره ی نه چندان محترم بنده، تا همین چن وختِ پیش داشت خودشو میکشت که عنوانشو بکنه کارشناس صادرات، حالا اون روزیه ورداشته تو فوتر ایمیلش، دیدم زده کارشناس ارشد لجستیک!!!!!! آخه آدم برگرده یه چی بگه بهشآآآآآ...

تابستون کوتاهه..

2010-08-21T16:53:00.004+04:30

دلم واسه یه جایی تنگ شده که همه ی آدماش با لبخند پذیرای آدما هستن، دلم واسه یه جایی تنگ شده که همه ی آدماش از اونی که هستن و دارن راضی ان! دلم واسه آرامش نسبی شهرشون تنگ شده! دلم واسه لبخندهای بی دلیل، واسه کمکهای بی دریغشون تنگ شده! دلم واسه لهجه هاشونم تنگ شده! دلم میخاد برم! دلم رفتن میخاد نه موندن!!!! و این آهنگ تنها یادگاره ...
دوباره کنار آب زیر ستاره هاییم ... خوشحال از این که تو بهترین 3 ماه سالیم ... تنها مشکل اینه که تحت فشار خوابیم ... همه چی عالیه ولی اگه بذاره پاییز ... چرا میره جلو عقربه هی؟ متنفرم از ته دل .. من از اول مهر.. میخوام مست شم بکنم خدا رو نگاه .. اینقدر بکشم تا که بدم ششا رو به گااا .. چون من هیدنم ایده میدم میخونم.. پس شب بمون پیشم تنها نشو .. چون که میدونم دوست داری این اخلاقمو.. تو و من توی تخت روی هم روی بنگ .. عود و شمع با نور کم .. فردا رو بی خیال تا هست امروز .. من و تو و دوست خوبمون گری گوس .. به هر حال هر سال برگا رنگ می گیرن .. یه چند ماه سبز آخر با زرد میمیرن .. تابستون رفت و سرما تنمو افتاده کرد.. توی خماری و صبر عین معتاد کرک .. ولی زیر گریه ی پاییز خیس نمیشیم .. زمستونم سوییس نریم میریم پیست دیزین.. بهارم که هوا ابر فقط بوی خوب داره .. که داره به ما میگه تابستون تو راهه .. ما تا میتونیم پیش هم می مونیم .. دوستای صمیمی کارای قدیمی اینجا ما همینیم..مادامایزل با شینل .. آب میشی مثل کارامل .. فلسفه دنیا دو روزه .. هر شبش کونیاکو دوده .. اون دختره همبازیمه.. هرجا میره برنامه برف بازیه .. چند ماهیه میدونه شب با کیه .. من برم اونم تنها میشه .. تو فکرش منم و تو لیوان ودکا.. امشب میخواد لایوین لا ویدا لوکا .. وید و کوکا تا به نصفه شب زدن .. تموم میشه با یه چشم به هم زدن .. ولی اگه خورشید نره .. تا آخر عمر اینجا خوش میگذره .. پس تا روزی که نیان برگای خیس .. زندگی میکنیم انگار فردایی نیست .. حس میکنیم سکسی شدیم .. روی موج های مکزیکوییم .. لم دادیم روی شن های ساحل.. دریا رو میبینم توی اون چشمای زاغت .. میگم اووو لا لا .. برم قربون اون پاها .. ته شهریوره لیکوره زرد آلو .. میخوریم و می کنیم و میکنیم برف پارو .. عشقم اینه زندگیمون .. میخوام قر بدی روم در گوشم بگی *س خوار زندگیمون .. میاد روزی که .. دو تایی میمونیم خمار یه بوس دیگه .. تا ونوس میره صدای تابستون .. وقتی پام زیر سرت جای بالش بود .. ولی نه ما دیگه هرچی بگیم بهانست .. آسمونمون آبی مثل مدیترانس .. تابستون کوتاهه ما تا میتونیم پیش هم می مونیم.. دوستای صمیمی کارای قدیمی اینجا ما همینیم.. کاشکی دنیا یادش بره ما رو .. نبینیم طلوع آفتابونگاها رو من و تو بود عین عروسی .. همه تو کف عین جکوزی .. تو میگرفتی دستت هرمس .. منم کفش و کمر و کلام سبز و قرمز .. هر روز میدیدم 7 صبحو بات .. تنت نرم و رنگ شکلات .. نمیکردمت از بدنم جدا .. تن تو بود گرم تر از سونا .. برگا همه ریختن ولی شاخه هست .. کم کم باید بارو بست .. باید برگردیم خونه هامون ساک به دست .. چیزی که مونده یه خاطرس .. الان بغلت کنم بینمون کاپشنه .. کاش بشه برفا زود تر آب بشه .. چون من رو فکرم دم ساحله .. باید 9 ماه وایسم عین زن حاملهتابستون کوتاهه ما تا میتونیم پیش هم می مونیم این همه روز میگذره زوددوستای صمیمی کارای قدیمی اینجا ما همینیماین همه روز میگذره زوددور همیم این همه دوستتابستون کوتاهه ما تا میتونیم پیش هم می مونیمدوستای صمیمی کارای قدیمی اینجا ما همینیم

جنازه نبایس رو زمین بمونه

2010-08-18T14:44:00.000+04:30

راستش از قدیم گفتن از هر بترسی سرت میاد مصداق بارزی از این وضعیت بنده ی حقیره! دیگه انقد جوون نیستم که بخام به همین راحتی به تغییراتی که یهویی تو زندگیم بوجود میاد هیچ واکنشی نشون ندم! دیگه انقد جوون نیستم که اصلن با آغوشی باز این تغییرات رو پذیرا باشم! من اصلن دیگه جوون نیستم! دیگه خیلی وقته که از من این چیزآ گذشته و شاید خودم بیخبر باشم! دیگه حوصله ی این بازیاشونو ندارم! دیگه حوصله ی این کلنجار رفتناشونو ندارم! بار مونده زمین و من خودمو به این در و اون در میزنم که پنداری جنازه یی رو زمین مونده و باس سریع خاکش کنم!

قصه ی رفتن و رفتن ..

2010-08-18T11:22:00.002+04:30

قصه از وختی شوروع شد که هواپیما از رو زمین دیگه بلند شده بود، همه ی صورتها پر از خنده و شادی بود (قشنگ یادمه) این اولین سفری بود که هیچ همراهی نداشتم و تنهای تنها چشمامو بسته بودم و به شهری که حس تازه یی در من بوجود آورده بود فکر میکردم، شهری که مدتها بود نیمه ی زندگیم رو در خودش فرو برده بود.. یادمه وختی داشتم از شهر لعنتیمون خدافظی میکردم میدونستم و مطمئن بودم که دلم اگه واسه هرچی بخاد تنگ شه واسه شهرمون هیچ دلتنگی یی نخاهم داشت.. مطمئن بودم! تا حالا از هیچی انقد حس تنفر نداشتم! خوب میدونستم چرا! واسه ی این چند وخت اخیر و اتفاقای مربوطه نبود فقط! چیزی فراتر از این اتفاقاس که منو دلسرد کرده از این شهر، از این آدما از این شرایط..

ولش کن، دلم نمیخاد زیاد راجع به حسم به این شهر کوفتی حرف بزنم، قراره بگم که وختی از صوب حاج خانوم بیدار میشد، کوله پشتی معروف الحالشو مینداخت پشت کولشو یه ماتیکی هم میزد و راه میافتاد و به آدمها، به خیابونا، به ماشینآ و رفت و آمد ها نگاه میکرد.. خسته میشد، یه گوشه ی دنجی مینشست و به آدما و حرکاتشون خیره میشد، تو فکر فرو میرفت و بازم دلش برای هیچیِ اون مملکتِ لعنتیش تنگ نمیشد! این اولین بارش نبود که این حس رو داشت و مدتها بود که این حس مثه خوره تو وجودش رخنه کرده بود و ریشه دوونده بود..

زیاد آدم اهل خریدی نبود، نمیگم خرید نکرد، نه، اما نسبت به آدمهایی که مثه اون به اون شهر اومده بودن، موقع برگشت چمدون گنده یی نداشت.. فقط چند دس تی شرت و شلوارک و خرت و پرتی بود که به بقیه ی قولشو داده بود تنها توشه ی اون از این سفر بود، اما تو فکرش چیزآیی موج میزد که شاید تا قبل سفرش حتا به ته مخیله ی ذهنشم خطور نمیکرد! نمیخام از افکار تو ذهنش تو اینجا حرفی بزنم اما فقط همینو بگم که تا ته خطش برید "حاج خانوم عوض شده بود!!" ادامه دارد...

بازم تعلق خاطر

2010-08-18T11:18:00.000+04:30

همیشه از این بدم میومده که بازیچه ی دست بقیه ی آدما باشم اما انگاری سرنوشتِ شخمی ما اینجوریه که باس دندون رو جیگر بگیریم و تحملمونو اکستندش کنیم! فک نکنین خدایی نکرده میخام غر بزنم یا نق و نوق کنم! نه بالعکس میخام بگم که کلن این حاج خانومی که روبروی شوما نشسته یه خانومیه که داره مثه توپ فوتبال تو جنگ زرگریِ جناب باسِ کبیر و سرکار خانمِ صادراتیان بعنوان ملعبه ی دست رشته گونه یی به چرخش در میاد! میپرسین چرا؟ پر واضحه که تو این مملکتِ شخم الدینی ما، چیزی به اسم شعور و صبر و احترام به دیگری مفهومی نداره، مسلمن به تبع اون هم همیشه همه برای گرفت پوزیشن همدیگه یه سری آدم زیر دست رو قربونی میکنن! دوس ندارم کارم قطع بشه! من این کارو دوس دارم! میدونم که اگه این قطع بشه به معنی این نیس که کلن بیکار بشم! خیر! میدونم که همیشه کلی کار داریم واسه انجام دادن و کلی کار تلنبار شده رو میزِ خودم دارم! اما موضوع اینه من لعنتی عاشق جنس کوفتیِ این کار هستم! عاشقِ دونه دونه کانتینرآش! باراش! کشتیآش! همه و همه ش!

سرکار خانوم ضیائی دفتر‏!‏

2010-08-04T20:29:00.002+04:30

HOSELEYE HICHIO HISHKIO NADARAM.

بازگشت همه به سوی اوست...

2010-07-20T15:25:00.003+04:30

با این عنوان همه فکر غلط میکنن! نه بابا حالا همه ی معنای این جمله این نیس که یکی بمیره تا اینو بگن! لزومن اینجوری نیس!
نمیخام زیاد صغرا کبرا بچینم فقط بگم که امروز دارم همه ی کارهای عقب افتادم رو انجام میدم تا کار معوقه یی نمونه که نباشم و انجام باید بشه..
ایشالا این مرتیکه ی لعنتی (عزیزی رو میگم) تریلی واسم بفرسته که بار بحرینو جمش کنم تا کانتینرآش به خاب نخورنو از اونورم داد مشتری در نیاد!
ایشالا امروز سرکار حاج خانوم، از یکعدد ماموت تبدیل میشن به یکعدد سیرابی شیردون!!!!! :دی
ایشالا تا چشامو میبندم فردا شب باشه و من پیش حاج آقا باشم! سالم و سرحال و مســــــــــــــــت!!!!!

حاج خانومی از جنس پر رویان

2010-07-19T10:18:00.002+04:30

نمیدونم آیا میشه منو جزء آدمهای دست و پا چلفتی حساب کرد یا نه جزء دسته یی هستم که میشه بهم گفت پر رو!؟ این به شوما و نظرتون بستگی داره اما من کلن حاج خانوم رو آدم پر روئی حساب نمیکنم اما یه جاهایی دیگه وختی تحمل نداشته باشه حتمن حرفشو به طرف مقابلش خواهد گفت!
حالا تو همین اثناء توی واحد شیر تو شیرِ حاج خانومینا که همه دیگه لای لنگ هم نشستن بس که جا نیس، یکی دیگه هم اضافه شده و دست بر قضا این سرکار خانومی که اضافه شدن بیش از اندازه کند تشریف دارن! حاج خانوم هم چون خودش ذاتن آدم شولوغ و پر جنب و جوشو تند و تیزه، تحمل آدمهای این تیپی رو زیاد نداره! از دیروز تا الان پنجاه بار بهش گفته این کار و بکن، اون کار و نکن! اینجوری بشین، اونجوری حرف بزن! حالا بگو آخه به توچه ربطی داره که هی نظر میدی اما خب نرود میخ آهنی در سنگ فرو!!!! این چیزآ تو گوش حاج خانوم نمیره که نمیره!
راستی نمیدونم بهتون گفته بودم که حاج خانوم از یه موهبت بزرگ الاهی برخورداره به اسمِ سگ بودن؟! یعنی چی؟! خب یعنی اینکه اگه یکی از دو فرسخی حاج خانوم رد بشه، بوشو میفهمه و قابل تشخیص دادنه براش! حالا چرا اینآ میگم؟! نه اینی که خدایی ناکرده حاج خانوم آدمِ سگ مشامی باشه ها نه! فقط بویائی ش قویه! میخام بهتون بگم که یکی هس تو این واحد معلوم الحال حاج خانومینا که (البته صدهزار بار شکر که سه تا میز با حاج خانوم فاصله ی جانبی داره) بوی بدنش "تعفن آمیز"ترین بویی هست که حاج خانوم تاحالا با این بینی مبارکش حس کرده! لامصب انگار توش اسید داره! بوی ترشیدگی میده انگاری! خلاصه ش که سرکار خانوم سوپروایزر چون بدلایلی با حاج خانوم راحته و رفیقه (:دی) ازش خاسته که بهش یه جوری بفهمونه که عطر به خودش بزنه! حالا شوما بگین آیا حاج خانوم میتونه به این خانوم همکار اینو بفهمونه؟ مدینونین اگه فک کنین تا حالا به زبونِ بی زبونی بهش نفهمونده! نه به مولا! همین دفعه ی آخر میکنه هفته ی پیش تو مترو که ایستاده بودن کنار هم، حاج خانوم به گسی رو کرد و گف واااایی نمیدونم این مردم چرا سالی دوازده ماه حمام نمیرن! چرا ضد عرق مصرف نمیکنن و اون خانوم همکار مورد نظر هم حضور داشت و به تائید از سخنان حاج خانوم اضافه کرد حداقل یه اسپری یی چیزی نمیذارن تو کیفشون که تو بین ساعت کار ازش استفاده کنن! و در اون هنگام قیافه ی حاج خانوم دیدنی ترین حالتِ ممکنه بود!!!!!!
پی نوشت: امروز اصلن حوصله ی کلاس ملاسو ندارم! ضمن اینکه بعد از کلاس باید تشریفشو ببره منزل، و بعد از استحمام، ماشینو برداره بره منزل یکعدد مادر شوهر برای اینکه هم شب پیششون بمونه هم ازشون خدافظی کنه که چارشمبه میره!

یه موقع هایی باید نوشت

2010-07-18T15:24:00.002+04:30

دیدی یه موقع هایی هست تو زندگیت که فقط باید بنویسی تا این حس لعنتی که مثه خوره تو وجودت افتاده از سرت دست برداره؟!
حالا امروز از اون روزآی شخماتیکی که داشتم براتون میگفتم! حاج خانوم از اونجایی که بسیار بسیار انسانِ شریف و متمدن و گهگاهی هم کمی حساس و زودرنج تشریف دارن، دوست دارن که تو تمامیِ بحثهای واحد حضور داشته باشن و خدا اون روز رو نیاره که یکی از بچه ها که آدم به نگاهش نشون نمیده کیه!!!! (حاج خانوم نیم نگاهی به صورت همکار محترمه می اندازد!) اونو وارد بحثش نکنه! این میشه یه خوره که میوفته تو وجود حاج خانوم و دیگه در نمیاد! تا خودشو به اون آدم نزدیک نکنه و سر از جریان قضیه در نیاره ول کنش نیس! ببینین شیرمو حلالتون نمیکنم اگه بخاین یه درصد فک کنین که حاج خانومتون آدم فوضولیه! نه به جونِ اقدس! فقط یکمی حساس و کنجکاوه! یا مواقعی هست که سرکار سوپروایزر محترمه یکی رو میکشه تو اتاق و در رو میبنده، دل تو دلش نیس که بدونه جریان چیه و قضیه از چه قراری بوده! تا زیر زبون شخص مربوطه و نیز سرکار سوپروایزر قضیه رو تمام و کمال نکشه بیرون انگار اون روزش روز نمیشه! خب حالا بنظرتون حاج خانوم انسان وارسته یی نیس؟؟؟؟؟ :دی
با امروز تقریبن پن شیش روز میشه که حاج آقا، حاج خانومو ترک و به دیار غربت مهاجرت نموده! البته کلمه ی مهاجرت رو نه دوس دارم نه درسته که اینجا ازش استفاده کنم! اما بهرحال حاج آقا ما رو ترک نمودند و حاج خانوم که دل تو دلش نیس که روزآ تموم بشه و بشه روز چارشمبه که پاشه جولو پلاسشو جمع کنه و بره پیشِ حاج آقا تا یه دل سیر باهاش حرف بزنه! (مدیونین اگه فکر دیگه یی بکنین!!!!) خلاصه ش که اینهمه صغرا کبرا چیدیم که بگیم ما داریم میریم! البته این رفتن واسه همه هس! ایشالا خدا قسمت کنه امام رضا بطلبه شومام تشریف فرما بشین به این جور جاها اما خب از خدا که پنهون نیس، دیگه از شوما چه پنهون که بیلیطمونم گرفتیم و شد ساعت 7 شب همین چارشمبه ییه! البته بهتون قول میدم که عکس حتمن بگیرم و همین جا براتون به نمایش در بیارم اما اگه بدی یی خوبی یی چیزی از ما دیدین حلالمون کنین خلاصه!
پینوشت: بدجوری دلشوره ی این کار لعنتی رو گرفته حاج خانوم! ایشالا سر به تن این کار کوفتی نباشه! :دی
پینوشت بعدی: برنامه ی این چند روزه ی حاج خانوم از این قراره که فردا به حول و قوه ی الاهی تشریفِ لعنتی شونو میبره صرافی و یک مشت اسکناس ناقابل و میده و بجاش یک مشت اسکناس بهادارِ این کشورِ کوفتی رو دریافت کنه! اگه البته خدا قسمت کنه یه سر هم فرداش تشریف ببره سالن آرایشگاااا برای پیش به سوی سیرابـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی..
حالا تو این هاگیر واگیر این اداره ی نه چندان محترم حاج خانوم، یه کلاسی تو وزارت بازرگانی براشون نام نویسی کردن که حکماً باید فردا از ساعت 4 تا 8 شب اونجا باشن! خدا بخیر بکنه باقی ماجرا رو!

بلاگربرای منم فیلتر شد؟

2010-07-08T15:07:00.001+04:30

یک شبِ پر از سر درد..

2010-07-06T10:18:00.003+04:30

دیشبیه که رفته بودیم اندر بابِ بیرون رفتن و گردش و تفریح چهار نفری با خاله مونا اینا، من توی یه شرایط بد روحی روانی گیر کرده بودم و اینجوری شد که زیاد نوشیدم و اینجوری شد که گند زدم به حال خودم و حاج آقا!
آقا سرتونو درد نمیارم قبل از اینکه حاج آقا اصلن بهم چیزی بگه تصمیم گرفتم که دیگه لب به اون زهرماری نزنم!

دارم به نوشتن عادت میدم خودم رو..

2010-07-05T09:43:00.000+04:30

تو این زندگیِ کوفتی، تنها چیزی که یاد گرفتیم اینه که دائم به جونِ یه کی یا یه چیزی غر بزنیم، هیچوقت من خودم به شخصه یاد نگرفتم از چیزی تعریف کنم، اصلن ته ته تمجیدهامم همیشه یه ته غری وجود داره که پنداری تکمیل کننده ی حسِ درونیمه! خلاصه همه ی اینا رو گفتم که به اینجا برسم که اگه هی میام اینجا غر میزنم، شوما به دلت نگیر، بلخره آدمیزاده و غرهای درونیش!

دیروزیه که وقت رفتن به خونه، توی همهمه و شولوغی و ترافیک زیبای شهرمون، هر چی این فولدر لعنتیِ قرقری رو گذاشتم که یکم حالمونو دگرگون کنه، نشد که نشد! اصلن انگاری من یکی لعنتی شدم! یعنی یکی لعنت میفرسته به من که دائمن دچار این حال نزار میشم، نمیدونم از کجا شروع میشه اما یهو خودمو وسط یه شرایطِ فاجعه باری میبینم که نه راه پیش داره نه راه پس! حاج آقامون میگه که تو به اشتباه تو کارت عادت نداری، واسه همینه که اینجوری میشی! نمیدونم شاید میتونه دلیلش اینم باشه اما از شوما چه پنهون که دیگه نمیکشم تو این شرایط بمونم! باید یه تغییر اساسی تو خودم یا کارم بدم! هر بار میگم حواسمو دیگه اینبار جمع میکنم، دیگه نمیذارم اشتباهی بشه که اینجوری نشم اما یه سری اتفاقات اصلن دست من نیست و خود به خود منجر به یه اختلالی تو کارم میشه..

حالا بیخیال از همه ی این شرایط، یه روزی که میکنه اواسط هفته ی پیش، حاجی دست ما رو گرفت و با تنی چند از دوستانِ اراذل و اوباشمون رفتم سولوقون به صفا! آقا جای همه تون خالی، تا رفتیم اونجا، حاج خانومِ قصه مون عین یه کودکِ بی آزار، شلوارشو زد بالا و پاهاشو انداخ تو روخدونه! آقا چه عیشی بود، مســـــت.. پا تو روخدونه و صفا.. پنداری که ما رو مار زده بود و توانایی تکون خوردن هم نداشتیم..

عمو نوشتم

2010-07-04T16:46:00.001+04:30

میخام بنویسم، همین جا نه جای دیگه..

میدونم شاید دیگه هیشکی اینجا رو نخونه و شاید دیگه هیشکی با لحن حاج خانوم آشنا نباشه اما من مینویسم، من پر رو تر از اونی هستم که دمبالِ خوننده بگردم، مینویسم چون دوست دارم نوشتن رو..

اصن بذار از اولش بگم که امروز روزِ شخم الدینِ ضیائیه! شخم الدین اسم مفعول مصدرِ "شخمی شدن"ه و من امروز و دیروز و این هفته درگیر این جناب ضیائی شدم بناچار..

دیدی آدم بعد چن وخ که یه کاری رو ول کرده میاد سراغش همچین تنبلیش میشه! الانم حاج خانوم یه همچین حسی داره! غریبی میکنه اصلن با شوما! اما بذار راحتش کنم بگم برم پی کارم و اون میمونه و آبروی رفتش پیش شوما.

والا از خدا که پنهون نیس، شومام که غریبه نیستین بنده ی حقیر یه چن وختیه دچارِ یه مریضیِ کوفتی یی شدم به اسم مازوخیزم! نمیدونم معنیش چیه اما خوشم میاد روی مریضیم این اسمو بذارم، یه جور گنده نماییه از مریضیم که چون ما کلن خونوادگی به چیزی به اسم گنده نمایی شهره ی عام و خاص هستیم برای فک و فامیل خیلی طبیعیه اما واسه شوما خب یکمی عجیب غریبه! میدونم اما کم کم عادت میکنین دیگه..

راستش حرف خاص و موضوع خاصی نیس جز دوری شوما و این محیط "لعنتی" که هرکاری میکنم نمیتونم باهاش گرم بگیرم و بگم دلم همین الان هوس یه شیشه ودکا وسط یه جنگل و کنار یه رودخونه رو کردم! بگم که چقدر دلم میخاد الان یه شورت و تاپ تنم باشه با یه دمپایی لا انگشتی، پاهای گلی شدم رو تو آب زلال رودخونه بشورم که هم خنک بشم و هم اینکه دلم رو خوش کنم که تمیز شده باشه.. اینجا خیلی غریبه تر از این حرفا شده برام.. اومدم بنویسم که به خودم نشون بدم میتونم سعی کنم، میتونم بنویسم! اما فکر نمیکردم که این لامصبی از خیلی کارا سخت تر شده!

تمامِ اونچه که اتفاق افتاد!!

2009-08-01T20:03:00.003+04:30

نمیخاستم راستش آدرس این قبرستونو بهتون بدم اما خب چه کنم این دل که از سنگ که نیس که! طاقت ندارم دلتون برام تنگ شه!!!
فقط رفقای عزیزم چن تا خاهش:
1. حاج خانوم دیگه تمایلی به نوشتن از زندگیِ شخصیش نداره تو این بلاگِ جدید! شاید به این دلیله که دمبالِ یه جایی بود که فقط راجه به حاج خانومو دنیای اطرافِ صیاصیش باشه.. یه جایی که کسی "آزی" حاج خانومینا رو نشناسه! پس خاهش میکنم که کسی نیاد اونجا اسمی از "آزی" ببره پیلیز! و نیز همچنین به هیچ عنوان درخاستِ پستِ خوصوصی نکنین! دیگه دلم نمیخاد مطالبِ شخصیمو تو این بلاگستونا بنویسم! دلم میخاد فارغ از هر نوع ترسی از تاملات و تفکراتِ صیاصیم بنویسم!
2. خیلی خیلی مخلصِ همه ی دوستانی هستم که به ابلفض هیچ اس مسی ازشون نگرفتم آخه!!
3. واسه اون رفقایی که نگرانِ جام بودن، باس بگم که جام خوبه! راحتم! اما خب کارام زیاده! شاید بخاطر این باشه که مسئولیتِ کاریم هم بیشتر شده! بهر حال هر که بامش بیش، برفش بیشتر!
4. چشمِ بعضیا روشن که بلخره عشقشون از سفر برگشت
5. خوش به حالِ اونایی که این روزآی حاج خانومو خبر ندارنو فارغ از دنیای فعلی در حال گذروندنِ هانی مون شون هستن! (میخام زنگ بزنم اما خب شرایط رو درک میکنم و منصرف میشم!)
6. دلم واسه عزیزترین دوست و رفیقم (گلی بانو) به شدت تنگ میشه! هر لحظه مثه این معتاد ها دلم میخاد باهاش حرف بزنم اما خب نمیتونم! میدونم که اونم منو خوب درکم میکنه و واسه همینشم دوسش دارم دیگه!پس اگه دلم نمیخاد دیگه راجه به روابطِ شخصیمون تو این مملکتِ بی در و پیکر بنویسم، خودت دلیلشو بهتر از من میدونی عشقم! پس هرگز فک نکنی که لحظه یی عشقت از ذهنِ من دور شه هانی!
7. سانی جونم! بی صبرانه منتظرِ پستِ قشنگت درباره ی جمعه و برنامه هات هستمآ خانومی!
8. قدم از سفر برگشته رویِ چشمامون!
9. حاجی! میدونم که این روزآ خیلی گرفتار از اونی هستی که بخای اینجا رو بخونی! اما میخام همینجا بهت بگم که اندازه ی همه ی دنیا دوستت دارم و ثانیه یی نیس که به چیزی بغیر از تو فکر کنم عشقم!

حاج خانوم منزوی میشود!

2009-07-31T16:41:00.002+04:30

میخام برم یه جای دیگه!
شایدم یه جایی که دیگه هیشکی منو اونجا نشناسه
یه جایی که خودم باشم و خودم! فقط یه حاج خانومی که فلن نیاز به تنهایی داره
نمیدونم چرا یه همچین حسی پیدا کردم
راستش بعضی وختا یهو برمیگردی یه نیگا به خودت میکنی و میبینی که دوس داری تنها باشی! یعنی دوس که نه! نیاز داری تنها باشی! و این تنهایی هرقد که بد باشه اما تو بهش احتیاج داری!
دارم روی وردپرس کار میکنمٰ. شاید به اون بلاگستون نقل مکان کردم! با یه آدرس جدید البته! یه جایی که دیگه کسی آزی قصه های حاج خانومو نشناسه! بدجوری بهش احتیاج دارم! میخام خودم باشم. میخام یه حاج خانومچه ی اصیل و واقعی باشم! دیگه دوس ندارم دم از دلقک بازیهای زندگیم بزنم! شاید اصلن دوس نداشته باشم که از زندگی خودم توش بنویسم! دوس دارم از وقایعی که تو ذهنم در جریانه بنویسم! نمیدونم اگه اونجا رو شورو کنم بازم اینجا از خودم بنویسم یا نه!؟ نمیتونم از حالا حرفی بزنم..
یه جور حس انزوا درونم رو میخوره..
پی نوش: اومدم کرج خونه ی خاهر خانوم و از اینترنت دی اس ال اینا دارم استفاده میکنم! آخه خسته شدم بس که از خونه با دایل آپ وصل شدم و چار ساعت طول کشید تا صفحه هاتون باز بشه!
پی نوش بعدی: خوش حالم که همتون حالتون خوبه! کلی همتونو میس کردم به شدت!
پی نوش آخر: زیاد این پست رو به دل نگیرین! حاج خانومو که میشناسین! بعضی وختا سیم پیماش قاطی میکنه دیگه!

بازگشت موقت

2009-07-29T10:02:00.000+04:30

یادتونه از تعلق خاطر حرف زدیم و فهمیدیم که حاج خانومتون دچارِ این زهرماری شده؟! حالا فک کنم پیرو همین گرفتاری در تعلق خاطر، حاج خانوم انگاری درگیر یه فشارِ روحی روانی شده! حالا یعنی چی؟! یعنی اینکه یکمی قاطی کرده! نمیتونه انگاری با این محیط زیاد مَچ بشه! البته این حاج خانومی که ازش حرف میزنم براتون، معرف حضور هستش دیگه! خیلی خیلی زود جوشه اما نمیدونم چرا اینجا انگاری با آدمهاش یکمی نمیتونه راحت گرم بگیره! و این شده سختیِ ماجرا! انگاری یه نفر فقط یه نفرم تو این صد و خورده یی آدم با حاج خانومتون مَچ نمیباشد! نه اینکه نباشه ها! نه! ماشالا به جونش بیاد که بس که این دختر ملاحت داره، همه میان با حاج خانوم سلام علِک میکنن! مثلن یه دخترِ هم سن و سالِ خود حاج خانوم که دستِ بر قضا تو واحدِ حاج خانومینا هم هستش، باهاش خیلی شیش شده ها! یعنی عکسِ عروسی بهش نشون داد و حاج خانومم امروز عکسای عقدشونو نشونش داد از روی بلاگشو دیگه خلاصه خوبه اما نمیدونم چرا هنوز (شایدم زود باشه) حاج خانوم خیلی باهاشون نمیتونه گرم بگیره! اما خوبیه قضیه اینه که نیس تو همین فشارِ روحی روانی شدید الحن قرار داش، دیشب بعد از هزاران شب، رفتن بهمراهِ خانوم والده ی حاجی، فیلمِ "درباره الی"! یعنی این فشارش بحدی افتاده بود پایین و بحدی حالش بد بود که تمامِ راه همه بهش میگفتن تو چت شده بابا! همش فیلم بود و این صوبتا! اما مگه به خرجش میرف؟! نوچ! بچه رفته بود تو دیپ دپرشن شدید! حالا البته خیلی خیلی بهتره ها!
پی نوشت: از همه ی رفقای ارجمند حاج خانوم صمیمانه کمالِ تشکر را دارد که با اینکه حاج خانوم میاد اینجا سوک سوک میکنه و میره، اما شوما پا به پاش میاین تا حاج خانوم که همچین بفهمی نفهمی جا که افتاد، میاد دوباره هر روز و هر روز بهتون سر میزنه و پیشتون هست!
پی نوشت بعدی: یه روزی بود حاج خانوم معتادِ ارسال ایمیل بود، اما تازگی ها معتادِ مواردِ صیاصی روز شده که دیروز که زیاد با محیط اینجا آشنا نشده بود، تشنه ی یه دونه خبر از حتا سایتِ بالاترین تو گودرش بود! و تازه فهمید عمق فاجعه کجاس!

نگران نباشین من هنوز زنده ام

2009-07-28T12:49:00.001+04:30

فقط جهت اطلاعتون که بنده هنوز زنده ام و اینجا اینترنت هم داره
پس یوهوووووووووووووووووووو
فلن دوره آموزشه خاهر نمیتونم زیاد اینجا باشم
بوس واسه همه ی رفقای ارجمندم

حاج خانومچه تعلق خاطر پیدا میکند!

2009-07-27T09:08:00.000+04:30

لامسب این تعلق خاطر به چیزی پیدا کردن، عجب فاجعه ییه در نوعِ خودش بینظیر! میگین چرا؟! الان بهتون میگم! مثلن همین جایی که الان حاج خانوم توش داره کار میکنه! یعنی امروز روزِ آخریه که اینجاس و این براش اصلن خوب نیس! یعنی یه جورایی به اینجا عادت کرده! به میزش! به کامپیوترش! به حتا پارکینگشو راهی که تا اینجا میومده! مدرس، صدر، کاوه و بلخره دولت! میدونی راستش واسه ما بچه های جونوب شهری، زیاد چیزِ عادی یی نیس این ورآ اومدن! واسه همینه هر دفه که میومدم اینجا و بر میگشتم با دهنی باز و چشمانی بازتر داشتم خونه ها و آدمهاشو نگاه میکردم! هیچ کدومشون واسه پارکینگشون از ماشیناشون پیاده نمیشدن که هیچ، با فشردن تنها یک دکمه ی ناقابل، واردِ پارکینگ میشدن! همین ساختمونی که حاج خانومم توش کار میکرد، پارکینگش اینجوری بود و این شده بود که حاج خانوم ماشالا گشادتر از همیشه وختایی که بر میگش خونه شون حالِ از ماشین پیاده شدنو درِ پارکینگو باز کردنو نداش! و چه بسا یکی از دلایلی که از حاجی تند و تند میخاس باهاش بیاد خونه همین بود که اون پیاده میشد، در رو براش باز و بسته میکرد! (Just kidding)

بهر حال اینم از تعلق خاطریه که حاج خانوم به اینجا پیدا کرده و نمیدونه چجوری از اینجا دل بکنه! اینکه صوبا تا لنگِ ظهر که نه اما همچی بفمی نفمی کامل استراحت میکرد و همچین مثه این رئیس روسائی پا میشد میرف اداره! هر ساعتی هم میرسید کسی بهش نمیگف کجا بودی و چرا دیر کردی و از این صوبتا که میدونم همه رو آزار میده!! و این پوینت مثبت برای حاج خانوم به حساب میومد! ضمن اینکه هر قدر که مرخصی میخاس بی هیچ چون و چرایی میرفت و وختی بر میگش با اخم و تَخمِ هیشکی مواجه نمیشد! سر وقت حقوقش رو میدادنو از همه بهتر این دو ماهِ آخر بود که حاج خانوم تقریبن بی کار و بی عار شده بود دیگه! یعنی عملن شرکت به حالتِ تعلیق در اومده بودو هیچ کاری نداشت برای انجام دادن! و حاج خانوم مونده بود و یه مشت اینترنتِ مفتکی و تووپ از نوعِ دیش!! پنداری گوشت رو به دستِ گربه سپرده باشن! حاج خانوم نمیدونس چیکار باید بکنه! هی پیتی جونم نیس که! اون اگه بود الان یادش بود که هر روز حاج خانوم یه فیلم دانلود میکرد! هر لحظه آهنگِ جدیدی میومد، حاج خانوم تندی دانلود میکرد! خلاصه هر کی هر چی میخاس واسه دانلود از قوم و خویشهای دور و نزدیک زنگ میزد به حاج خانوم و اونم اطاعت میکرد.. خب اینم یه جور تعلق خاطر به بیکاریه دیگه مادر!! حالا تصورش رو بکنین که دیروزیه که من رفتم واسه مصاحبه ی نهایی و بستن قرار داد، یه لیست دادن دستم که این مدارک رو برامون ظرف 48 ساعتِ کاری بیار! آقا یعنی تا کپیِ سه جلدِ حاجی رو هم خاستن! جدی میگم دیگه چیزی نموند که نخاسته باشن!! اینه که حاج خانوم از دیروز داره طبقِ اون لیست مدارک رو فراهم میکنه! آهان یه چیزی یادم رفت! اونم این بود که بلخره اونجایی که حاج خانوم میخاد بره دسترسی ش به اینترنت چجوریاس؟! خانومی که شوما باشین، حاج خانوم تنها چیزی که تو این دنیا یکم ازش سر در میاره، کارای بازرگانی اونم از نوعِ خارجکیشه! یعنی ماشالا به جونش فقط تو این زمینه فعالیت کرده و میکنه! اینه که اونجایی هم که خاستنش تو همین فیلد قراره کار کنه! حالا خب به نظرِ شوما برای انجام اینکار هنوز از فکس و نامه و تیلیفون استفاده میکنن در صورتیکه اینترنت وجود داره؟! خب تا جایی که تونستم فوضولی کنم این بود که فهمیدم سیستمِ اتوماسیون اداریشون از طریقِ اینترنته! که این خودش میتونه شوروعِ خوبی باشه! البته قطعن اگه هم اینترنت داشته باشه روزهای اول که حجب و حیایِ حاج خانوم بهش اجازه نمیده که بخاد واردِ این سایتهای مبتذلی مثه بلاگستون و این صوبتا بشه! بنابراین تا آخر هفته به گمونم شبها بنویسم! خدا رو هم چه دیدی!؟ شایدم تونستم گریزی بزنم و یه دو خطی دو کلومی چیزی اومدم باهاتون چتیدم! پس اگه تا چن روزی دیر به دیر ازم خبری بود فک نکنین مرده باشمآآ! نخیرم جونم! بنده زنده و سر حال و سرشار از همون شور و اشتیاقِ همیشگی هستم!

پی نوشت اول: آخ که چقد دلم میخاد یه روزی میرسید که بی هیچ ترسی از حرفای درونیم مینوشتم! از حرفایی که دیگه حاجی خیلی وخته منعم کرده ازشون بنویسم! از درد و دلهای صیاصیم! دلم میخاس بنویسم آزاد و رها از هرگونه ترس و وحشتی! راسی اگه جور بشه ایشالا پنشمبه من که همراهِ عمو سبزه و بقیه میرم بیرون! شوما رو نمیدونم! اما اگه اومدین به منم خبر بدین!

پی نوشت دوم: دیشب بلخره کتابی که جمعه خریدم رو شورو کردم به خوندنش! حکایتِ عشقی، بی شین، بی قاف، بی نقطه از مصطفی مستور! دو تا داستانِ اولشو که تموم کردم دیگه تقریبن خابم برد اما مخصوصن انتهایِ داستانِ اول که کاملن تقدیم به جماعتِ نسوان شده بود، بسی اشکها ریختم جایتان خالی!!!

رفقا حلالمون کنین!

2009-07-26T13:01:00.001+04:30

اصلن به جونِ اقدس دلم نمیاد از این اینترنت لامصب دل بکنم که! مثلن همین الان خیرِ سرم باید بارو بندیلمو جمع کنم برم واسه قراردادآ! اما کی دلش میاد از این محیطِ کثافتِ دوس داشتنی دل بکنه تو این ظهر گرما پاشه بره ماشینو تو ایستگاهِ مترو بذاره با مترو بره، ایستگاهِ مفتح پیاده شه؟ اصن چه معنی داره ماشینا رو کردن زوج و فرد؟ هان؟؟؟ چرا ماشینِ من فقط زوجه؟ چرا فرد نیست؟ چرا این طرحِ شخمی رو بر نمیدارن!؟ مثلن چه فرقی کرد اصلنش؟ اما الان برم یه خوبی هایی هم داره ها! مثلن ساعت دو میرسم اونجا! چرا دو؟ میدونم که مترو زود میرسونه منو! اما جا پارک پیدا کردن تو پارکینگِ مترو، کارِ حضرتِ فیله خاهر! همین الانه که برسم اونجا دستِ کم تو خوش بینانه ترین حالتش سه ساعت دور خودم دارم میچرخم! به خدا راضیم نیم متر جا بهم بدن این سگ مَصَبو (ماشینو میگما!) توش جا بدم اما نیس که نیس! حالا دیگه باس برم دیگه!

اگه بارِ گران بودیم و رفتیم! اگه نا مهربان بودیم و رفتیم! رفقا ما رو حلال کنین! خوبی یی، بدی یی چیزی دیدین از ما، به روتون نیارین دیگه بابا! عجب پر رو هایی هستین! ما رفتیم! اصلن همه یه روزی میرن! ایشالا اون دنیا میبینیمتون!

پی نوش: راستی از یکعدد گلدونه ی مزدوج شده بخاطرِ عشقی که نسبت به من داشتو در تلاشو تکاپو برای اطلاع پیدا کردن از سیستمِ اینترنتی اون شرکتِ محترم بود، بی نهایت سپاسگزارم!

حاج خانوم هم به اعتصابی ها می پیوندد!

2009-07-26T12:25:00.001+04:30

دست و پام یخ زده نمیدونم باید چیکار کنم! اصلن تو یه حالتِ بی اطلاعی و بی عقلی گیر کردم! یه جور تعلیق بین موندن و رفتن! یادتونه که من چن وخ پیشا نوشتم که درگیرِ یه مشکلی شدم؟ یادتونه نوشتم که یکم درگیرم اصن؟ نمیخاین بگین که یادتون رفته که؟ به جونِ اقدس چارچِش کشتمتون اگه اینو بهم بگینآآآآ! خانومی که شوما باشین یه روزِ خنکِ بهاری تابستونی، ساعتِ سه، یک ربع کم! حاج خانومچه متوجه شد که این شرکتی که با هزار امید و آرزو اومده توش داره کار میکنه بعد از این همه سال، دچار انهدام شده و دفترِ تهران رو دارن جمع میکنن! خب حالا بایس چیکار میکرد!؟ خیلی نگران بود! کجا واسه یه مهندس کوچولویی که هیچی از رشته یی که خونده بجز اینترنت و آفیس و فیری سِل حالیش نیس کار میدن آخه؟! خیله خب! همچین کوچولوئه کوچولو هم که نه! یکمی بزرگتر از کوچولو! خلاصش بگم که حاج خانوم از صوب که بلند میشد همش سرش تو این روزنامه و اون روزنامه دنبالِ یه لقمه نونِ حلال! توی نت هم که میومد دل و دماغِ درست و درمونی نداش که بخاد از کارهایی که پیدا نمیکنه چیزی بنویسه، اینه که زده بود به رگِ بیخیالی تو بلاگستونو از چرندیاتِ مزخرف الدوله ش مینوش! حالا بماند که کجاها رف واسه مصاحبه و چی شد! اما نهایتاً امروز از یکی از اونجاهایی که رفته بود زنگ زدن البته بعد از یه عالمه مصاحبه که بره برای بستنِ قرارداد و فرم استخدام و این کوفتو زهرمارها! اینی که میگم یه شرکتِ خیلی خیلی بزرگه! حالا یکی دیگه که اونم خیلی درست و حسابیه، واسش فردا صوب وخت گذاشتن! بهر حال حاج خانوم مونده و بقول یه دوستی تو گُ.. گیجه گیر کرده! یه گُ.. گیجه ی دیگه اینه که این حاج خانوم نمیدونه اون شرکت دسترسی ش به اینترنت چطوریه!؟ و خیلی نگرانِ از دست دادنِ دوس جوناش مخصوصن یه ورپریده س! حالا بماند که حاجی قول داده واسه خونه یه نت از این دی اس ال ها بگیره براش اما بازم شبها میتونه وصل شه و از اخبار آن لاین روز بی اطلاع! خلاصه مونده چیکار کنه! کی میدونه از کجا میشه فهمید که یه شرکت به اینترنت دی اس ال دسترسی داره یا نه؟ (بغیر از اینکه صراحتاً از خودِ اون شرکت پرسید!) رفقا حاج خانومتون اگه نتونست دیگه صوبا براتون چیزی بنویسه بازم یادش میکنین؟ بازم دوسش دارین؟ بازم میاین بهش سر میزنین؟ اه! با این اعصابِ تُ...میم نشستم مطلب بنویسم! اصلن دست و پام یخه! نمیتونم بنویسم! شایدم دست به اعتصابِ غذا (خوبه ورپریده اگه مینوشتم "قضا"؟) بزنم!

مُرد که مُرد! به جهنم!

2009-07-25T15:36:00.000+04:30

ساعت هفت و سی دیقیه ی صوبه که تیلیفون زنگ میزنه! دخترک زودی میدوئه سمتِ تیلیفون تا بابایناش بیدار نشن!

:بعله؟

:: سلام!

: سلام! بفرمایین!

:: بابات کجاس؟

: ببخشین شوما؟

:: م. هستم! پسرداییِ بابات!

: (بعد از اینکه دوزاری افتاده!) آهان! بعله! بابام الان تو تختشه!

:: یعنی خابه؟

: به نظرتون ساعت هفت و نیم بیدار میتونه باشه؟

:: خب ببین یه خبر دارم! یواش یواش بهش بگو که شوکه نشه!

: (شوکه شده تقریبن!) بفرمایین!

:: مادرم مرده!

: مادرتون؟؟؟ هان؟؟؟ (بعد از سی سال زنگ زدی همینو بگی؟)

هاج و واج هنوز تو خاب و بیداری گوشی رو میده به مامانش! بگیر ببین این چی میگه!

بعد از چن دیقه باباش از اتاق اومده بیرون!

: (با طعنه و خنده) بابا به توئم گف که مرده؟!

:: به تُ .. مم که مرده! مردکِ ...!!!

پی نوش یک: واقعن چقد ملت میتونن احمق باشن که بعد از سالیانِ سال فقط تو مرگ و میرها همو ببینن!

پی نوشِ دو: پنشمبه شب، حاج خانوم بعد از اومدن از خونه ی خاله مانا و عمو سیا سیبیلو (شبِ شعری عاشقانه) برگشته بودن، حاج خانوم رفتش دستشویی تا صورتش رو بشوره! حالا تصور کنین قیافه ی حاج خانومو با صورتِ کفی ... یهو احساس کرد یه چیزی داره رو پاش راه میره! در حالیکه چشمش داش میسوخت از کفِ صابون! باز کرد چشمشو دید سوســــــــــــــــــــــــــــــــــکِ گنده ی پر دار! خوبه فقط جیغ نکشید! (آخه نمیدونم گفته بودم قبلن یا نه!؟ حاج خانومتون فوبیایِ حشرات دارن!) این شد که اومده به حاجی میگه! سوسک! حاجی میگه کو؟! میگه تو دستشویی رو پام بود! حاجی هم که باورش نمیشه حاج خانوم سوسک رو پاش دیده باشه و جیغ نکشیده باشه میگه بازم تو زیاد خوردی مستیآآآآ! حاج خانوم با شدت عصبانیت با همون کفِ رو صورتش جیغ میکشه و میگه: سوووووووووووســــــــــــــــک!!!!

حاج خانومی به رنگِ مادر شووَر!

2009-07-22T15:50:00.003+04:30

داستان از اونجایی شورو میشه که امروز ظهر حاج خانوم داش با خاهر خانومش طبق معمول پای تیلیفون غیبت میکردن که یهو حاج خانوم یادِ صحنه یی افتاد که دلش نیومد چیزی ننویسه! اصن دیروز میخاس بنویستش که این ورپریده ها و قرارشون دیگه پاک فکرِ حاج خانومو مشغول کرد که نتونس بنویسه! راستش حاج خانومو که میشناسین اهلِ اینجور نوشته هایِ خاله زنک بازیی که بعضی ها هر روز راجه بش مینویسن نیس! اینکه چمدونم والاه مادر شووورم اِل کرد! خاهر شوورم بِل! یا خاله ی شوورم گف بالا چشت ابرو! عمه ش گف دماغ!! خلاصش میخام بگم بهتون که حاج خانوم اهل این جور پستها نیس! اما الانی که میخاد اینو بنویسه بدونین به چه شدتی غده ی خاله زنکیش تقویت شده و حتا دچارِ تورم حاد شده که تصمیم گرفته یه چن خطی راجه بش بنویسه!

القصه! خانومی که شوما باشین، حاج خانوم روابط زیاد قویی با خانوم والده ی حاجی نداش! یعنی نه اینکه خدایی نکرده نخاد هااااا! نه! اصن راستیاتش جور نمیشد که نمیشد! اما از وختی که حاج خانوم اینا عقد کردن، و مخصوصن از وختی که حاجی اون سفرِ آخریش که به مشهد بودو رفت و شد مَشَدی حاجی! بزنم به تخته روابطِ حاج خانومو خانوم والده یه گره ی عمیقی خورده! یعنی ماشالا به جونشون بیاد برای هم لاوی میترکونن در حد تیم ملی! اصلن دیگه حرفی از مادر شوور اون وسط نیس به جونِ اقدس! یه رابطه یی حاکم شده در حدِ رابطه ی مادر فرزندی! به خدا مدیونتون میکنم اگه چشمِ بد داشته باشین به این رابطه، ها!!!!!! یعنی اگه چشِ چپ داشته باشین، یه چی میشم تو مایه یِ آآآآآآآآآآآآآآآآآآآی پسر! اون تیزی رو بردار بیار!! خلاصه چشمتون کفِ پام که این رابطه خیلی ماشالا به جونش روز به روز تقویت هم میشه! خداییش حاج خانوم اصلن فک نمیکنه که بخاد این روزها غری درباره ی خانوم والده بزنه، و نه تنها که غری وجود نداره که بلکه جایِ بسی تشکر هم داره.. میگین چرا؟ الان براتون میگم! خانومی که شوما باشین، همین دوشمبه یی که حاج خانوم اینا بهمراه خونواده ی معظم له تشریف بردن جاده چالوسو زدن به کوه و دشتو دمن! خانوم والده هم قدم رنجه فرمودنو اومدن!

لوکیشن: کنارِ چادر کمپینگ

زمان: ظهرِ گرما زیر آفتابِ سوزان

حاج خانوم در حالِ به سیخ کشیدنِ جوجه ها بود طبق معمول که همه یهو گیر دادن بهش که بابا بیا اینورتر بشین! اصلن برو تو چادر! بابا سوختی!!! گرمه و از این جور صوبتا! یهو دیدم خانوم والده یه شیشه یخ رو آورده از پشتِ سر، گذاشته روی گردنِ حاج خانوم، جوری که موهاشم خیس و خنک شده بود! آخـــــــــــــــــی! یه حسِ قشنگی بهم داد که احساس کردم همون جا دوس دارم بپرم بغلشو بوسش کنم! خب همه نشسته بودنو دیگه این حجب و حیایی که حاج خانوم داره بهش این اجازه رو نداد! خب میدونم که هرگز خانوم والده اینجا رو نمیخونه! اما میدونم که خدا یه جوری این حرفامو به گوشش میرسونه! میخام بهش بگم یه عالمه دوسِت دارم مامان جونییییییی!

نمیره خدیجه، ببینه نتیجه!!

2009-07-22T13:22:00.001+04:30

- خانومی که شوما باشین بلخره "نَمُرد خدیجه! دیدِش نتیجه!"

حالا این یعنی چی!؟ این یعنی اینکه بلخره بعد از یه عالمه، حاج خانوم تونس این دوستایِ یکی خل تر از دیگریش رو ببینه دیروز! اصلن لامصب مگه جور میشد این قراره!؟ هر دفعه مخصوصن یکی از دوستاش معروف به پیتی نارنجی رو که از زمانهای دور میخاس ببینه اما انگاری خاهر، طلسمشون کرده بودن! نمیتونستن همدیگرو ببینن! اما خب بلخره مشعوف شدن و دیده بوسی کردن باهم! عصری هم تو یه ترافیکِ شخمی گیر کردنو کلی تو ماشین از داستانهای صد من یه غازِ نو عروسِ مسافر (اصلن در این لحظه کوچکترین اشاره یی هم به گلدونه ی مزدوج شده نداریمآآآ) مستفیض گشتند! برگشتنه هم حاج خانومو اون یکی دوستِ خل و چلش (معلومه که عطر برنج نیس که!!!) هم مسیر بودن و تا خودِ خونه گفتن و گفتن و گفتن.. اصلن ماشالا به جونشون که همش "گفتن" داشتن دیگه!

- حاجی هم که دیروز صوب رفته بود مسافرت، امروز ایشالا به حول و قوه ی الاهی صحیح و سالم بر میگرد به سلامتی و ماشالا به جونش هر چی منو بیشتر نمیبینه این شیرین زبونیشم بیشتر میشه عشقم! اصلنشم شاید دلم خاس بعدن یه پست نوشتم که چقد عشقولانه دارم با همسرم اما پابلیش نکردم! به شوما چه؟ دهه!؟ مگه آخه شوما فوضولین؟ :دی

- راستی میگم این حاج خانومتون از صوب رفته تو فازِ گوگل ریدر و در بیا نیس که نیس! ماشالا به جونش که اصلن زده به تیپ و تایِ هر چی ریدرِ! اصلن خوشمان آمده از این محیط که دلمان میخاهد هی همینجور پیشش موندگار بشویم و با ایشان محشور بشویم انشالاه!

- مخاطبِ خاص داره: عزیز دلم که با یه عالمه شوق و ذوق و هیجان از یه روزِ پیش چمدونتو بسته بودی و لحظه شماری این سفر رو میکردی! سفرت سلامت و بی خطر و پر از هیجان و شادی! ایشالاه همه ی لحظه های با هم بودنتون سرشار از عشق و صمیمیت باشه عزیزم.

مخاطب خاص داره: عزیزم که کمتر از یه هفته دیگه عروسیته و از همین الان خیلی خیلی خسته شدی بس که کار میکنی! اما بازم یه عالمه شور و هیجان داری! میخام بهت بگم که برای خوشبخت شدنت هزاران بار دعا میکنم و ایشالا با قدم گذاشتن به خونه ی جدید، شادی و برکت و سلامتی رو به اون خونه و خونواده ی کوچیکتون به ارمغان بیاری..

مخاطب خاص: آهای خانومی که هی میای و یه خط از خودت و نانات میگی و به قولِ خودت اگه چن روز دیگه اومدی یهو گفتی عقد کردی هم ما حق نداریم شوکه بشیم!!! بابا خیلی خیلی تبریک خانومی! خیلی خیلی آرزوهای خوب و خوب و خوب تر!

اصن میدونین راستیاتشو! آدم ذوق میکنه این کفتر چاهی ها رو میبینه که خودشون دارن دستی دستی میرن که بدبخت بکنن خودشونو! اما بازم آدم ذوق مرگ میشه دیگه! :دی

- مخاطبِ این یکی دیگه خیلی خیلی خاصِ: جونِ حاج خانوم نخونین دیگه! بابا خوصوصیه بچه! خب برو دیگه! نخون جونِ من!

آهای تویی که رفتی یه سفرِ دو روزه و خدا رو صدهزار مرتبه شکر که همین امروز عصر پیشمی!! آهای تویی که وختی یه ساعت ازت خبری ندارم انگار دنیام در حالِ غرق شدنه! آهای تویی که یه روزِ سردِ زمستونی، تو یخبندون و مه، منو بردی و جولو همه فریاد زدی که میخای باهام تا آخر عمرت زندگی کنی! آهای تویی که توو لحظه یی که عاقد داش خطبه ی عقدو میخوند، دستمو سفت چسبیده بودی و تو آینه همش نگاهم میکردی، جوریی که عاقد هم خندش گرفته بود از این نگاها و اون چشمکات! آهای تویی که مهربونترین مردِ دنیایی! آهای تویی که وختی رفتی تو یه جایِ دیگه و یه شهر دیگه! ولی وختی زنگ میزنی بازم صدات همون گرمیِ همیشگی رو به جونم میده! آهای تویی که "مرد" زندگیم هستی! خدا رو شکر میکنم که داری بر میگردی! میخام بهت بگم که اخیرن کم طاقت تر شدم انگاری! تحمل یه ساعت دوری رو هم ندارم چه برسه به ساعتها و روزها.. نُچ! نمیتونم! پس زودی برگرد و دوباره بازم منو با دونه دونه ی اون کلماتت سرشار از عشق کن! با اون ناز کشیدنات، نوازشات، بوسیدنات، از خاب بیدار شدنای صوب (اینو فقط تو میدونی و من!)، شب بخیر گفتنهات، با همه و همه شون منو بازم از عشق پر کن! دلم برات تنگ شده بسیار.. همین امروز داشتم پستِ دوس جونمو میخوندم که عشقش بهش گفته بود بیا باهم بریم استخر، وختی داشتم براش کامنت میذاشتم یادِ خاطراتِ استخر خودمون افتادم! یادِ اینکه باهم مسابقه میذاشتیمو همیشه وسطاش من جر زنی میکردم! یادِ بازی های تو استخر که من پاتو میگرفتمو تو با دست شنا میکردی و منو دنبالت میکشیدی! یا پشتت سوار میشدمو تو میشدی قایقم.. یادته عشقم؟.. دلم برای با تو بودنهام تنگ شده خب!

قرارِ حاج خانومچه یی!

2009-07-19T15:19:00.003+04:30

رفقا این حاج خانومچه که میبینید الان جولوتون نشسته یه حاج خانومچه ییه شبیهِ این! شایدم این! بلکه هم این! میگین چرا؟ الان واستون تعریف میکنم! امروز صوب حاج خانومچه بلخره گوشِ شیطون کر با رفقای ارجمندش طی یه عملیاتِ ایمیلیِ شخمی وار!!! هماهنگ کرد که برن بیرون تا همه همدیگرو ببینن! کیا؟ اعضای این مجلس کیآ میتونن باشن آخه؟ پیتی! گلی! ممو! خلاصه به این ایمیل بزن! با اون کانفرم کن! نازِ این یکی رو بخر! خلاصش بهتون بگم که خیلی ایمیل دادیم و خیلی ایمیل گرفتیم تا اینی که الان شوما میشنوین تعیین شد! حالا این وسط خان داداش جانِ حاج خانومم که تو اسکایپ خِرِ حاج خانومو گرفته بود که بیاین بریم جاده چالوس! بعد شومام غریبه نیستین که! کاملن در جریانِ دیالوگِ دیروز عصرِ حاج خانوم و حاجی هستین! حاج خانومم که نمیخاس زنگ بزنه به حاجی! بلخره به هزار زور و بلا زنگ زد به حاجی و قضیه رو گف! حاجی هم که نمیخاس این موهبت الاهی که یهو بهش اعطا شده رو از دست بده با کمالِ میل پذیرفت! خلاصه که میخام بهتون بگم بابا هماهنگی با خاهر خانومِ حاج خانومچه، خان داداش! مامی و حاجی و مامیِ حاجی! همه ی اینا با کی بود فک میکنین؟ خب معلومه! حاج خانومتون! ایشون شده بودن زبل خان! در آنِ واحد با گلی و خان داداش و خاهر خانومش میچتید تو سه تا محیطِ مختلف! اسکایپ و یاهو مسنجر و جی میل! از اونور با پیتی و ممو جونم با ایمیل! خلاصه تصورِ قیافه ی حاج خانومتون با خودتون! اینی هم که میبینین تیکه یی از برنامه یی س که حاج خانومتون درست کردن و واسه حاجی و خان داداش و خاهر خانومشون فرستادن و بعدش با موج عظیمی از خنده های این عزیزان روبرو شدن!

شیرینی آشتی کنون!

2009-07-19T09:46:00.003+04:30

زمان: بعد از ظهر دیروز

مکان: تو ماشین، آریاشهر

: میای با من مسافرت؟

:: نُچ نمیام!

: آخه چرا عزیزم؟

:: (در حالیکه سرشو اونور کرده) تصمیم دارم..

: عزیزم! تصمیمِ چی داری؟

:: تصمیم دارم دیگه! خودش اومده! (منظورش تصمیم س تا!)

: الاهی قربونت برم آخه تصمیمِ چی داری گلم؟

:: تصمیم دارم نیام باهات مسافرت! اصلن مسافرت چیه! حتا "درباره ی الی" رو هم نمیام باهات!

: (در حالیکه شوکه شده) دهه! یعنی چی آخه؟! چرا نمیای آخه؟!

:: نمیام دیگه! اصلن نیومدن دارم دیگه بابا! (با لوسیِ هر چه تمام تر!)

: عزیزم؟! لوس نشو دیگه! سینما آخه چرا؟ چرا منو تحریم میکنی؟

:: نُچ نمیام! اصن حالا که اینجوری شد فرحزادم نمیام!

: چی؟؟ فرحزاد؟ خیله خوب باشه! کن سولوقون که میای که!

:: نُچ اصن هیچ جا باهات نمیام!

: عزیزم!؟ تا کی؟

:: نمیدونم شاید تا پاییز!

: (در حالیکه فندکِ ماشینو فشار میده تو که داغ بشه _ به نشانه ی تنبیه! _) امکان نداره! مدتش خیلی زیاده! نهایتن تا یه هفته ی دیگه میتونی اینو بگی! بعدش به زور میبرمت!

:: نُچ نمیام! (در حالیکه میدونه الان میتونه سو استفاده کنه میگه!) من هوسِ شاتوت کردم!! شاتوت میخاااااااااااااااااااااااااام! (در حالیکه داره مثه بچه ها پاهاشو میکوبه کفِ ماشین!)

: اوکی عزیزم از کجا بگیرم برات آخه؟! اصلن ببینم الان مگه فصلِ شاتوته!؟

:: اوهوم! اون روزیه تو خیابون دیدم آقاهه تو دستش یه سلط شاتوت بود! من شاتووووو..

: (حرفشو قطع میکنه و میگه!) خب از کجا؟ کجا دارن؟ میوه فوروشیآ؟؟؟

:: نُچ! اینورآ ندارن! اون میوه فوروشیآیِ بالاشهر بود که فقط از این میوه ها دارن! من شاتووووووت..

: خب الان من از کجا برات شاتوت بیارم آخه عزیزم؟

:: (یکمی فک میکنه و میگه) خیله خب حالا که شاتوت نمیتونی بخری برام، بُرو لواشکِ انار بگیر!

: لواشکِ اناااااااا... آهان! فهمیدم..

: بفرمایین! اینم لواشکِ انار!

:: مرسی.. اااااااااااااااَ! چقد زیاد!

: نه بابا چیزی نیس که! حالا آشتی؟ یعنی میای باهام مسافرت؟؟

:: نُچ!

: آخه دیگه چرا؟

:: معامله ت اصلن پایا پای نبود!!

پی.اس: گَندَم بزنن بابا! از لواشکآ عکس گرفته بودم! دوربینم آوردم که همینجا عکسا رو بریزم! اما کابلشو یادم رفته! پس فلن بی عکس تصور کنین این صحنه ی بالا رو!

پی.اس2: دیروز بعد از یه عالمه یه عالمه، با یه دوستِ بلاگی صوبت کردم که کلی حال داد بهم! تازشم دوستم یه عالمه نازناز تشریف دارن! یعنی هم ناز دارن هم خوشمل هستن! خیلی خوشحالمآ! حتا دیروز به حاجی هم گفتم اینو!

ایمیلِ شخصی یا شخمی!!

2009-07-18T14:00:00.002+04:30

رفقا به نظرتون این شوما رو یادِ چیزی نمیندازه؟؟؟ (آره با شوما دوتائم!!!)

آقا دلتون نخاد تو همین نیم ساعتِ گذشته حاج خانومتون و گلی بانو و پیتیِ مریض زاده بانو، داشتن باهم ایمیل بازی میکردن! از اون ایمیل شخمی ها! که در عرض نیم ساعت هفتاد و نه عددِ ناقابل ایمیل بهم میفرستادن که هر کی میفرستاد اون دو نفرِ دیگه تو سی سی ایمیل بودن! کلی حال داش میداد که یهو بحث به جاهای باریک کشید که چون حاج خانومتون دخترِ بسیار بسیار ماخوذ به حیایی تشریف داره کنار کشید از ماجرا!

سگ بشی اما مادر نشی!

2009-07-18T09:56:00.002+04:30

میگن به خدا، سگ بشی، اما مادر نشی! همینه به جونِ اقدس! یعنی این دل انگاری یه ولوله یی توش به پا بود دیروز که بیا و ببین! خب راستش دلم نیومد که دیروز بعد از مراسم دیگه مزاحم بعضی عروس خانوما بشم؛ همینی که سه ساعت قبلش باهاش صوبت کرده بودم و میدونستم همه چیز خدا رو شکر خوبه برام کافی بود! اما باورتون نمیشه! اصلن لامصب این مراسمِ مزدوج کنون چیه که هر کی میبینه نا خود آگاه اشک تو چشاش حلقه میزنه و همینجوری های های میزنه زیرِ گریه! رفقا میخام بهتون بگم که این گلدونه یی که امروز در خدمتتون حاضره دیگه با اون ورپریده ی هفته ی پیش کلیاتیِ فرق کرده و کلیاتی هم دست خوشِ تغییراتی اساسی شده! خب میگین چرا؟! الان بهتون میگم! اولن که مثه خانومآ اولِ صوبیه اصلن دیگه شوخی و مسخره بازی نداره و خیلی شیک و خانوم اومده نشسته پشتِ میزشو داره کاراشو انجام میده خاک بر سر!!!!! D: و هیچگونه محلِ اینجانب یعنی یکعدد حاج خانومتون نمیده!!! دومین تغییر چی میتونه باشه به نظرتون؟ هان؟؟؟ آهان! مهمترین قسمتِ ماجرا همینه! که این بانو دیگه به اسم و رسمِ همیشگیش نمیشه صداش زد! یه هفته پیش گلی رو صدا میزدیم، گلدونه ی گلدونه نژاد (با اجازه از سرکار خانومِ پیتی به خاطرِ کش رفتن از القاب!!) ولی هم اکنون ایشون تبدیل شدن به یکعدد گلدونه بانویِ وحید زاده!!!! به همین راحتی! و از همه مهمتر این دختره ی ورپریده که چه عرض کنم! آتیش پاره رفته یه مانتو به رنگِ سبز خریده و امروز هم بِرُ و بِر پوشیده رفته اداره! آخه بخدا من موندم از دستِ این ورپریده چیکار کنم!؟

راستش روزِ عقدِ حاج خانومچه و حاجی، لحظاتِ خیلی حساسی بود، یعنی میدونم که واسه همه ی اونایی که این روز و این لحظه رو داشتن، تجربه ی این حس، بی نهایت قشنگ و دلپذیر بوده! همه اشک میریختن بی اینکه بدونن برای چی! انگاری اشک نه تنها، علامتِ ناراحتی و غمه، بلکه نشانه یی از خوشحالی نیز هست! و حالا بعد از دیدنِ عکسهایِ زیبای این نو عروسِ زیبا روی (که به جونِ اقدس اگه میدونستم انقد جیگر میشی خودم میومدم قبلِ وحید، میگرفتمت!) آروم آروم اشک میریختم و خنده لحظه یی از لبانم جدا نمیشد! شاید الان تو این چن دیقه یی که عکسا رو دیدم، چندین و چند بار دیدمشون! فوق العاده قشنگ بودن و فوق العاده این عروس و دوماد بهم میومدن!

خدایا همه ی عاشقا رو خوشبخت کن! همه ی عاشقا رو به عشقشون برسون! امید هیچ بنده ییت رو نا امید نکن! خدایا شکرت که بعد از یه سال و خورده یی این دو کفتر چاهیِ عاشق رو هم بهم رسوندی! و در همین زمینه داشته باشین از زبونِ خودِ گلدونه بانویی..

اگر به دیدارِ من آمدی، یک چراغ بیاور

2009-07-17T14:07:00.003+04:30

امروز بعد از چن روز خورد بودنِ اعصاب، حاج خانومچه تصمیم گرفت که یه حالِ اساسی به ذهنُ روحِ خودش بده، و نتیجه ش این بود که وختی چشماشو باز کرد خودشو مقابلِ بهشتِ زهرا دید! سر خاکِ داداشیِ عزیزش! اما مثه همیشه دیگه آروم نمیشد! انگاری یه چیزی جلوی اشکاشو گرفته بود! بغضش تو گلوش داشت خفه ش میکرد اما پایین نمیومد! نمیدونم چرا اما احساس میکرد باید بره پیش سهراب ها و ندا ها.. بعد از کلی گشتنِ و سر در گمی برای پیدا کردنِ خونه ی خاکیِ اونا، دیگه نا امید شده بود که برگرده، انگاری یهو یکی اسمشو صدا زد، سرشو به سمتِ صدا برگردوند که مرکزِ صدا رو پیدا نکرد، اما تا سرشو پایین آورد، چشمش افتاد به خونه ی خاکیِ سهراب.. انگاری صدا از اونجا اومده بود! صدایی که جز حاج خانوم، هیشکی دیگه اونو نشنیده بود! پاهاش سست شده بود، انگار زانوهاش نمیتونست سنگینیِ وزنشو تحمل کنه! یهو مثه بچه آهویی که نمیتونه راه بره، وختی رو پاهاش می ایسته، یهو میخوره زمین، خوردش زمین، گلهای پرپر کمی که سر خاکش ریخته بود رو ریخت روی سرشو بغضش شکسته شد، های های گریه میکرد و هیچ چیزی و هیچ کسی یارایِ متوقف کردنشو نداشت... این روزها، این هفته ها، بدجوری بهش فشار اومده بود، انگاری یکی رو دیده بود که دردِ دلش، با دردِ دلِ حاج خانوم یکی بود، انگاری حرفاشون باهم برابری داشت.. سیلِ اشکهاش امونش رو بریده بود، بعد از نیم ساعت که همه ی حرفاشو با نگاهش به خونه ی ابدیِ یه برادری مثه برادرِ خودش گفت، دیگه پاشد و راه افتاد، ترافیکِ سنگینی تو بهشت زهرا حکم فرما بود، انگاری همه ی مردمِ شهر اومده بودن اونجا، اما هیشکی یادِ سهرابشون نبود، بهر حال، بعد از یه ساعت تو ترافیک موندن، بلخره تو اتوبان افتادُ براه خودش ادامه داد، توی راه تماماً مثه یه بچه که عزیزش رو از دست داده و چیزی رو نمیفهمه جز بدست آوردنِ دوباره ی عزیزش، اشک میریخت و تو ماشین جیغ میکشید، شهریار قنبری میخوند و اشکهای این دختر فضایِ ماشین رو یه تغییر اساسی داده بود.. حرفِ دیگه یی ندارم فقط میخام بگم که شاید هر از گاهی آدمها دنبالِ جایی هستن که کمی دلشونو آروم کنن!
پی نوشت: نرفتم نماز جمعه، به چند دلیل! یکیش اینه که خودم زیاد طالبِ اجرای نماز، پشتِ سر اون آدم هم نداشتم! چون من این آدم رو قبول ندارم، پنداری! ما رو به "مرگ" گرفتن که به "تب" رازی بشیم!!! من نه مرگ رو میخام نه تب رو! من آزادی میخام! سکوت کردم! خیلی وخته که سکوت کردم! شاید سرکوب شده ام! اما ذهنم هرگز به تبعیت این ها نخواهد رفت.. ولی حاجی و عمو نیما رفتن! که امیدوارم که هیچ اتفاقِ خطرناکی پیش نیاد! امیدوارم همه چیز خیر و خوب پیش بره! ضمن اینکه نمیدونم اون عموهایی که تو تی وی کار میکنن چرا "بر خلافِ همیشه"!!!! از تی وی این نمازِ جمعه رو نشون نمیدن!!؟؟؟؟ (کمی این مسئله عصبیم کرده!!)
پی نوشت دوم: کمتر از یک ساعت به عقدِ یگانه دختِ عالمِ بشریتِ جناب آقای وحید خان نمونده! دختی به نامِ گلدونه بانو! با اینکه بهش زنگ زدم و میدونم خدا رو شکر انشالله همه چیز داره خوب پیش میره، ولی بازم بر خودم میبینم که دوباره اینجا بهشون یه عالمه تبریک بگم و یه عالمه آرزوهای خوب و خوش برای زندگیِ جدیدشون دارم! انشالله برکت و شادی رو خداوند به سفره ی زندگیشون هدیه بده! به ابلفضل (گلی جونم اینو دیگه خودم میخام اینجا قسم بخورم چون رسمن میخوام از همه!) ازتون متنفرم که هر لحظه یی در روز که دارین این تیکه از پستم رو میخونین دست به آسمون بلند نکنین و برای این زوجِ عزیزمون آرزویِ بهترین نداشته باشین! بازم از راهِ دور! گلی جونم! خیلی خیلی مبارکه بانووووووووو! میبوسمت یه عالمه!

صحبتی چند با رفقای ارجمند حاج خانوم

2009-07-16T10:26:00.005+04:30

اندر احوالات شیخِ الملوک دوشیزه بانو، یه سبد پر از گلِ گلدونه خانوم!

راستش از اینجایی بگم که خودِ دوشیزه بانو گلدونه! تشریف ندارن امروز و احتمالن سرشون از صوب گرمه کارایِ مربوط به فردائه (اینم قیافه ی گلدونه تو این لحظات ) اما اینجا وظیفه ی ماست که در کنارِ اون باشیم و جایِ خالیشو در این بلاگستون به خاطرِ عقدکنونشون گل بکاریم.. خلاصه که بگم این ورپریده امروز و فردا کلی درگیر کارهای عقدشه و کلی میدونم که قلبش تند تند میزنه! خب میدونی واسه آدمایِ عاشق، باور کردنِ این موضوع خیلی سخته! اینو جدی میگم! مثلن خودِ حاج خانومتون تا همین اسفندیه که عقدش بود، با اینکه نشسته بود سر سفره ی عقدآ اما خب خاهر چه کنیم که باورش سخت بود براش! راستش با اونهمه سختی یی که همه تو این راه ها دارن، خب حق هم دارن که باورشون نشه! اصلن چرا راهِ دوری بریم همین یه ماه پیشا که بعضی ها (نیشتو ببند!) داشتن موردِ عقد قرار میگرفتن کلی ذوق مرگ بودن و طبق نقلِ قولی کاملنِ روشن و واضح خودشان اعلام نموده ان که هنوز هم باور ندارن! خب به ما چه اصلنشم؟! اونوخ میان از ما ادعایِ شرف و ناموس میکنن و مرام بازی میخان از ما که "چرا ماهگردِ عقدِ ما رو یادتون نیس؟" بابا یکی نیس به این گیس بریده ی نارنجی بگه که بابا من سالگردِ عقدِ خودمو به زور یادم میاد! رو هر تقویمی که دستم میاد یادداش میکنم که مبادا یادم بره اونوخ .. بابا مردم عجب انتظارایی دارن به جونِ اقدس! خلاصش بگم که اون روزآیی که این گیس بریده ی نارنجکی، داش عقد میکرد، حاج خانومتون داغون تر از اونی بود که بخاد کاری بکنه! وگرنه ماشالا به جونش، شوما که حاج خانومتونو میشناسین که؟! کلی بزنم به تخته بچه ی هنرمند و با ذوق و شوقیه! حالا همینجا بازم خودِ عقدشونو، ماهگردِ عقدشونو!!!! حتا پیشاپیش عروسیشونو و سالگردِ عروسیشونو تبریک میگیم که فردا نیان یخه ی ما رو بگیرن که چرا فلان روز یادت رف به ما تبریک بگی.. (آیکونِ یکعدد حاج خانوم در حالی که خالی شد دلش، و در همون لحظه، آیکونِ یکعدد عروس نارنجی یی که داره موهاشو میکنه از دستِ حاج خانوم!)

خلاصه ببین اومدیم چی بگیم به کجا رسیدیم خاهر؟! آقا خلاصه همینجا گلدونه بانویی که وختی اینو میخونی دیگه رسمن و قانونن "ایشالــــــــــــــــــــــــــــــاه" مزدوج شده این! خیلی خیلی تبریک و خیلی خیلی آرزوهای خوب و قشنگ و سفید برای عروسِ خوشگل و باربی انداممون! (اما خدا وکیلی بعدن که خاستی لباستو بدی منم بپوشم عیبی نداره اگه داشتین یه چن تا سنجاق قفلی بفرست باهاش که من خاستم بپوشم تنگش کنم خاهر!)

دیگه از کی بگم؟ آهان! همین دوشیزه سانی جونم! که خودِ حاج خانومچه رسمن قربونش بشه که ما رو رسمن دق داد تا یه بعله ی نا قابل به این جنابِ نانا خان بده! بابا یکی نیس به این دختره بگه انقد کش میدی تا نانا بزنه زیر همه چی و بذاره بره ها! مادر جان! تو این دوره زمونه، پسرِ خوب کمه! پس حالا تا تنور داغه، خب دِ بچسبون نونو دیگه!!!!!!!

اندر بابِ برخی دوس جونامونم که عشقشون داره میره مسافرتِ قندهار و از همین الان نشسته گوشه ی خونه و زانوی غم بغل کرده باس بگیم که خاهر جون، سفرِ آقاتون به سلامت! اما پشتِ سر مسافر که آدم اینجوری نمیکنه که! مگه تو عشقتو دوس نداری؟ خب پس بذار بعد از اینهمه فشاری که بوده، یکم استراحت داشته باشه! البته که میدونم ته دلِ خودتم همینه عزیزم! اما خدا وکیلی دختر به این پر رویی دیده بودین جونِ حاج خانوم؟ همین نفسو میگما! رفته نشسته یه کارِ به عشقش میگه که هر جا که خاستی بری منم باید بعدن ببری! هر چی میگم بابا تو خونواده ی ما رسم نیس دخترو هر جایی ببرن که! دختر و زن یعنی ضعیفه! باس بشینه خونه! آشپزی کنه! خیاطی کنه! کهنه ی بچه رو بشوره! والاه! چه معنی داره اصلنشم!

اندر احوالاتِ بانو ممو! باس بگم که این بانو یه چن وختیه که سوئیچ و پیچونده و ماشالاه به جونش هر روز داره ما رو مستفیظ میکنه از مطالبِ پر گهرش! یه روز از دونه یی میگه که ما رو عصبانی میکنه و تهشم قرار میذاره که عکسشو بده، جنازشو تحویل بگیره از ما! روز دیگه میاد از لی لی خانوم میگه که میخایم سر به تنش نباشه! حتا بهشون پیشناهاد دادیم که بابا یه تیریپ بروبچِ عمو سبزه رو راضی میکنیم بیان جولو خونه ی لی لی اینا شعارِ "مرگ بر تو لی لی" رو سر بدن! اما نُچ! قبول نمیکنن که! روزِ دیگه هم که یه نقاشی از مهدکودک بر میداره میاره اینجا و تفسیرش میکنه! آخه ما چی بگین به این دخمل؟

اون یکی دوس جونمونم که اصلن با دس نشونشون نمیدیم (اشاره به صبا جون جون) هر از چن گاهی یه مطلبی آپ میکنه که کلی توش بد آموزی داره! مثالشم واضحه همین الانی که حاج خانومتون داره این مطلبو مینویسه داره یه نخ سیگار هم دود میکنه بس که این دخترِ ورپریده از سیگار و بوشو چمیدونم والاه همه چیزش تعریف کرده... (این یکی رو شوخی کردماااااااا)

خلاصه شوما بگین این حاج خانومتون با این رفقایی که دورشو گرفتن!بهتر از این خل و چلی میشه که میبینین؟؟؟؟

پی نوشتِ اول: اینم تقدیم به همه ی دوس جونای عزیزم

پی نوشتِ دوم: و این قسمت فقط مخصوص یک شاهدختِ سرزمینِ ابدیتِ زندگیِ پسری است که با هزاران ناز، دیروز، به عشقش، بعله ی زندگی رو گفته! این قسمت مربوط به بهترین و مهربونترین سانیای دنیاست.... نمیدونم پستِ جدیدشو خوندین یا نه!؟ اما فقط همینو بگم که با ذوق و شوق رفتم سراغش تا بخونمش! تا نصفه هاش که تمامِ دستام بی حس بودن و یخ کرده.. ترسیده بودم، اما نیرویی انگار بهم میگف که ادامه بده به خوندن! حتمن خبرهای خوب و خوشی در راه است... و خوندم، به وجد اومد! شاید منم بهت زده شدم! شوکه! و شاید منم اگه مثه نانا پشتِ فرمون بودم یه عالمه بوق بوق میکردم! میخاستم همه ی دنیا بدونن که منم شادم! و همه ی دنیا به شادیِ من شاد باشن! به تو سانی عزیزم و نانای مهربونت که میدونم و مطمئنم که قدرتو میدونه حسابی تبریک میگم و با سبد سبد آرزوهایِ شیرین برای یه زندگیِ سرشار از مهربونی و محبت به استقبالتون میام. (ببخشین که این قسمت از پستم رو بی آیکون میذارم چون هیچ آیکونی در این لحظه ی پر شور، یارای کلماتِ من نیست..)

دلم دیریست هوای مردن کرده است... هوای کوچِ پرستوهای غریب...

2009-07-15T10:00:00.003+04:30

چقد همه دعوتم کردن به آرامش، چقد همه دعوتم کردن به سکوت! چقد همه دعوتم کردن به ایمان آوردن به فصلی به نامِ خفقان! تا کی آخه میشه آروم نشستو دم از زندگیِ خوش زد؟ تا کی میشه دست رو دست گذاشتو مرگِ عزیزان رو دید!؟ بخدا دیگه بریدم! هر چی سعی میکنم خودمو بزنم به اون راه! به راهی که مجبورمون کردن بشناسیمش! به راهی که ازمون سوء استفاده کردن! به راهی که سی ساله باهاش به اسمِ دینِ محمد و علی...! نمیتونم سکوت کنم! نمیتونم! بریدم !تا کی بیام اینجا و داستانهای صد من یه غازِ حاج خانومچه یی تعریف کنم؟ چرا نمیخاین بشنوین صدایِ دردای دلمو!؟ چرا نمیذارین پخش بشه صدایِ ناله های دلِ یه مادرِ زخم خورده رو؟! تا کی باید تو مملکتی که اسمش جمهوریه!!!! شاهد جنایاتِ یه دیکتاتوریِ محض باشیم!؟ بقولِ خانوم والده! کاش اصلن انتخاباتی در میون نبود! اصلن مستر الف نون میومد و میگف که بابا من چار سال دیگه که نه اصلن مادام العمر میخام خدمتتون "بکنم"!!!! به خدا جیگرم آتیش گرفته! چرا هیشکی به دادِ این بیداد نمیرسه؟ چرا همه از ترسشون، رفتن تو لاکِ خودشون؟ چرا همه خودشونو زدن به یه کوچه یی که اونم حتا گرایشی به غیر از چپ نداره؟؟؟؟ دیروز عصری وختی رسیدم خونه، یکی از میلهامو پرینت کرده بودم تا بدمش به مامانینا بخونن! دلم نیومد خودم نخونمش! واسه همینم وختی سر میزِ شام تو آشپزخونه نشسته بودیم، شروع کردم به خوندنِ مرثیه یی بنامِ سهراب! خدای من! باورم نمیشد که اشکام چجوری از رو گونه هام پایین میریختن! شاید تا به حال حرف از هر مرگی که میشد، من یادِ داداشم میوفتادم و به هوایِ دلتنگیام، براش گریه میکردم! اما اینبار فرق داشت! انقد این داغ، سینمو سوزوند که نه تنها یادِ داداشم نیوفتادم بلکه یادِ هیشکی و هیشکی نیوفتادم بجز اونایی که یه روزی دستاشون تو دستامون بودو فریادهایِ یا حسینمون دنیا رو به وجد آورده بود ! از غسالخونه و گرفتنِ نعشِ سهراب میگفت، میگفت نمیذاشتن ملت حتا "الله اکبر" بگن! آآآآآآخ خدا! این چه اسلامیه؟ چه دینیه؟ چه مذهبیه؟ مگه مرگِ یه انسان! یه مسلمون!!! سبز و غیرِ سبز میشناسه؟ مگه ما خودمون با خاستِ قلبامون مسلمون و شیعه شدیم؟ شما اینجوری به ما جوونا میخاین اسلامو نشون بدین؟ مگه تشییع جنازه ی سهراب با من، با تو چه فرقی داره؟ مگه نه اینه که هر وخ یه مسلمونی میمیره باید غسلش بدن، الله اکبر گویان ببرن براش نماز بخونن و ... وای خدای من اینی که من میگم کُفره یا اونی که اونا میگن؟؟؟ خدایا کمکم کن همین نیمچه ایمونی رو هم که دارم از دستم ندزدن! آآآآآخ چقد دلم برای بهشت زهرا تنگ شده! چن روز پیشا داشتم با دوستم صوبت میکردمو بهش گفتم دلم برای دیدن و لمس کردننِ خدا تنگ شده! با تمامِ گرفتاریاش حتا بهم پیشناهاد کرد که باهاش برم امامزاده داوود! اما الان احساس میکنم حتا اگه نمیتونم تا امامزاده داوود برم، میتونم تا بهشت زهرا که برم! میتونم برم پیش داداشم، برم پیشِ ندا، سهراب و ... الاهی من بمیرم برای دلِ پروین و پروین ها.. الاهی من بمیرم برایِ دل خوشیهایِ اندکی که در دلِ نداها و سهرابها بود، طاقتم تاب شده! نمیتونم! میرم دمبالِ حاجی و میبرمش دکتر! آره حاجی هم به نوعی زخم خورده ی همین روزهای خونین شده! هممون زخمی داریم، چه بر دل، چه بر تن! چشماش به گازهای اشک آوری که تند و تند میزدن جولو پامون، آلرژی پیدا کرده و همراه شده با سوزش و درد و رگهای ملتهبِ پر خون بر روی سطحِ چشم.. دکتر هم تائید کرد که یه نوع آلرژیه! چن تا قطره و یه کرم داد و برگشتیم خونه ی حاجی اینا! تمامِ راه به مرگِ سهراب فکر میکردم! مگه خونِ اون چه فرقی با خونِ من و دوستایِ دیگمون داشت؟ خدایا من تا به حال کفر نگفتم و نمیخامم بگم اما چرا اون؟ چرا من نه؟! اون همش نوزده سالش بود! چه آروزها که نداشته پرپر شدن! خدایا کاش من به جاش میمردم.. تو خونه ی حاجی، بعد از دو هفته، عمو نیما رو میبینم که در حالِ تعریف کردن از مسافرتیه که تو همون هفته ی پیش، تو همون هفته یی که آسمون در حالِ انفجار بود، رفته بودن، از ارومیه، تبریز و سرعین میگه.. من گوش میکنم! به وجد میام و هوس میکنم که برم، به حاجی نگاه میکنم، دلش دیگه مثه قدیما نیس.. شاد نیست.. خیلی عصبی شده.. میفهممش! میدونم مثه خودمه! نمیتونه بیخیال باشه! میدونم خونده سهرابو! دیده سهرابو! میدونم سفر دیگه دردی رو درمون نمیکنه! میام خونه! اولین کاری که قبل از در آوردنِ لباسام میکنم روشن کردنِ لپ تابه! جت آودیو و گذاشتنِ لالا لالا دیگه بسه گلِ لاله.. فقط بگم که دیگه نمیتونم آروم بشینم! نمیتونم ببینم با ما چیکار میکنن! نمیتونم تحمل کنم!

اخبار جدیدی به گوشم رسیده که بهتر دیدم رفقامم اگه دل و دماغشو داشتن بخونن!

· محسن نامجو: پشیمانم برای تمام خود سانسوری‌ها و مماشات

· ابی به اعتصاب غذای اکبر گنجی می پیوندد

· ویدیو: خاکسپاری سهراب اعرابی با حضور مردم و نیروهای امنیتی

کابوس لعنتی

2009-07-14T09:42:00.002+04:30

بازم همون کابوس لعنتیِ برای دومین بار اومده سراغم! انگاری آمارِ دیدنش رفته بالا، خیلی با اطرافیان در موردش حرفی نزدم، حتا حاجی که نزدیکترینم تو زندگیمه خبری از این کابوسِ لعنتی نداره! آخه میدونم که میدونه همه ی این کابوس، زاییده یی از ذهنِ خودمه و چیزی به غیر از این نیس..واسه همینم نمیخام بهم بریزمش با این افکار.. نمیدونم چرا اما امروز احساس کردم دلم میخاد راجه بش بنویسم! شایدم به خاطرِ اینه که همین چن ساعت پیش بود که داشتیم باهم سر و کله میزدیم (کابوسو میگما!)

نمیدونم ساعت چنده، خابم خیلی عمیق شده، با صدای ناله های خفیفی بیدار میشم، صدای ناله های حاجیه! انگاری داره یه خابِ بدی میبینه اونم، خیلی بی سابقه س! آروم دستشو میگیرم، گرمای منتقل شده از دستم، بیدارش میکنه، حسابی ترسیده، عرق کرده انگار، بعد از چن لحظه که نیگام میکنه میگه "تو حالت خوبه؟" انگاری خابی که دیده مربوط به من میشه! ازش چیزی نمیپرسم! دلم نمیخاد مجبورش کنم بهم بگه چی خاب دیده (چون میدونم خودم دوس ندارم خابم تا خودم نخاستم برای کسی تعریف کنم!) فقط دستاشو سفت میگیرم و بهش میگم من خوبم، آروم باش، فقط یه خاب بوده، ازش میپرسم آب میخاد برم براش بیارم؟ که جوابش منفیه و فقط ازم میخاد که کنارش باشم و محکم بغلم میکنه.. من بی هیچ که بدونم برای چی اینجور سفت بغلم کرده، خودمو تو آغوشش رها میکنم و بعد از چن لحظه یی دوباره هر دو به خابی عمیق فرو میریم..

نزدیکای هفت و ربعه! آلارمِ گوشی میگه که دیگه کم کم بایس بیدار شیم، من میذارم رو اسکوییزش واسه ده دیقه دیگه و میخابم! اما اون ده دیقه انگاری سفر به جهنمِ داغه که من ازش بیخبرم.. انگاری بیدار شدم، نمیدونم تو یه حالتِ نیمه بیداری و نیمه خابم انگاری، حتا بویِ اسفندی رو که همسایه مون براه انداخته رو حس میکنم، مامان بیدارم کرده و میگه که ماشینو باید جا به جا کنم، همه چیز کاملن عین همین لحظه س! اصلن حسی از خاب ندارم انگاری، بیدارِ بیدارم! اما نمیدونم چرا هوا خیلی تاریکه! میرم کنارِ پنجره ی اتاقم، پرده رو کنار میکشم تا ببینم چرا هوا هنوز تاریکه! یه دسته ابر سیاه دارن انگاری با سرعتِ بالایی میان به سمتِ ما.. یهو رعد و برق میشه، همه دارن واژه ی "الله اکبر" میگن.. دیدن آسمون وحشتمو صدبرابر میکنه، پشتِ بومِ همسایه روبروییمون توجهمو جلب میکنه، چن نفر اومدن اونجا (مثه هر شب که میان و "الله اکبر" میگن.. اما اینبار شمعهای سیاهی دستشونه، روشنش کردن، تعدادشون بیشتر از همیشه س، همه با هم یک صدا "الله اکبر" هوا برقی میزنه و بعدش یک صدایِ مهیب.. من از رعد و برق خیلی میترسم، دستام یخ کرده، مامانم میگه که باید همه ی وسایلمونو جمع کنیم، حاجی هنوز خابه انگاری، بیدارش میکنم آروم و ازش میخام که بیدار شه، زودی میبرمش کنارِ پنجره تا آدمآ رو ببینه.. اونم مثه من تعجب کرده.. بارون نمیاد اما هوا وحشتناکتر از همیشه س.. انگاری یه برقی زد از آسمون.. یه سیاهیِ عجیبی داره میاد سمتِ مون.. من صدام خفه شده، نمیتونم فریاد کنم، انگاری فقط من اونو میبینم! قدرت تکون دادنِ دستمامم ازم گرفته شده! تمامِ نیرومو رو یه انگشتم متمرکز میکنم که لااقل بتونم اون شبهِ سیاه رو نشون بدم، اما هیچی نیرویی یارای انگشتانِ من نیس... میفهمم دوباره همون بختکِ لعنتی اومده سراغم.. اما این بار این واژه های پر صلابتِ "الله اکبر" چیه دیگه؟؟ انقد ترسیدم که از خاب بیدار میشم! هنوز هفتو نیم نشده! سریع رومو اونور میکنم، حاجی رو میبینم که هنوز خابه، مثه همیشه آروم بیدارش میکنم تا نترسه، بوسش میکنم آروم و یه صوب بخیر اساسی بهش میگم، اما ذهنم هنوز درگیر این کابوسِ لعنتیه.. توی ماشین سراسر راجه بش فک کردم..

یادم میاد چن وخ پیشا که این بختکِ لعنتی اومده بود سراغم... دراز کشید‌م و کتاب میخونم. از پنجره‌ی بالا سرم همهمه‌‌ی آزاردهنده‌ای روی نروِمه.سر و صدا را فراموش میکنمو خودمو مشغول خوندن نشون می‌دم. صداها بلندتر میشن، نمیتونم کتابو بخونم. کتابو می‌بندم و ... لعنتی باز اومده سراغم، زور می‌زنم که تکون بخورم، نمی تونم، نگام میوفته به میز آرایشم، دو تا کلاه زمستونی رو میز افتاده. از اونایی که گوش دارنو از دو طرفشون بند آویزونه، یکی بنفش و یکی سیاه – خاکستری. حالا این کلاه ها از کجا اومدن وسط اتاق من، نمی دونم. هنوز نمی تونم تکون بخورم و تمام تنم انگار فلج شده. یه چیزی در کلاه‌ها عجیبه، همینطور شل و طبیعی روی میز نیوفتادن. انگار یکی اونا را جوری روی میز قرار داده که راست بایستن. انگاری زیر کلاه‌ها توپ گذاشته باشن. ترس وجودمو میلرزونه. یا فکر می‌کنم می‌لرزونه. پاهام همچنان بی‌حس ن اما انگاری دستامو می تونم تکون بدم. خب این امیدوار کننده اس. کشون کشون خودمو از رو تخت به کف اتاق میندازم. به سمت میز تحریر میرم. عین خزنده ها تنمو روی زمین می کشم. نزدیک میز که می‌رسم، دستو میندازم رو میزو خودمو بالا می‌کشم. حالا کلاه‌ها درست روبروم هستن. همچنان همانطور صلب و باد کرده سر جای خود. دست راستمو محکم به میز گرفتم که نیوفتم. می خام با دست چپ کلاه‌ سیاه را فشار بدم پایین که می‌بینم توش پُره. کلاه رو کج می کنم تا ببینم با چی داخل اونو پر کردن، ناگهان از زیرش خون می‌پاشه به صورتم... از خواب می‌پرم. روی تخت افتادم و کتاب کنارم بازه.

اگه راجه به بختک میخاین اطلاعاتی کسب کنین، خوندن این مطلب بد نیس..

دمی با قرطی های جهان، غنیمت است..

2009-07-13T10:17:00.001+04:30

امروز میخام براتون از یه سمتُ سویِ دیگه ی حاج خانومتون، بگم، چهره یی که شاید همه ی شما ازش خبری ندارین! راستش یه چن وختیه که حاج خانومچه دچارِ یه بحرانِ شدیدِ روحی شده! یعنی راستیاش این بحرانِ روحی مربوط به الان و اخیرن نیستشا، بیشتر مربوط میشه به زمانای خیلی خیلی قبل، اما خب متاسفانه این بحران هر از چن گاهی دوباره میاد سراغشو یه حالِ اساسی ازش میگیره به طوری که خودشم قاطی میکنه! حالا این بحرانِ شدید الحنی که دارم ازش حرف میزنم اخیرن مثه بختک گاه و بیگاه سرک میکشه به ذهن حاج خانوم، اما بنده خدا این روزآ از طرفِ دیگه ش بلند شده و سر سازگاری با این بحران رو نداره چون میدونه همیشه بعد از اینکه تسلیمِ این بحران شد، اتفاقاتی تو زندگیش میوفته که شاید جبران ناپذیر هم باشن! واسه همین این روزها زده به رگِ بیخیالی و بقولِ شاعر "بیخیالی طی کردن" رو تجربه میکنه! خب شاید اینجوری کمتر بهش فک میکنه و طبعن کمتر اذیت میشه! یعنی شاید بهتره اسمِ این بحرانِ شدید روحی رو یک نوع بیماریِ روحی بگذاریم! حالا بماند که هر باری که این به اصطلاح بحرانه اومده سراغش دلایلِ موجهی داشته ها! اما خب، خاهر! کو گوشِ شنوا!!؟؟ ( خب رفقا، اگه از این یه تیکه چیزی متوجه نشدید، دلگیر نشین پیلیز! حاج خانوم یکمی سیم پیماش قاطی کرده دیگه! شوما به بزرگی خودتون ببخشینش!)

راستی، دیروز با یکی از همین ورپریده های بلاگستونِ در به در شده داشتم میچتیدم که یوهو برگشته به من میگه، "حاج خانومچه تو خیلی قرطی تشریف داری!!" (حالا مطلب این شکلی نبودآ، در کنارش یعنی میخاس بگه که بابا دُرُسته که قرطی هستی، اما با همه ی اون قرطیآ مَنِشِت فرق میکنه و خیلی اعتقاد داری و از این صوبتا!) حالا داشته باشین قیافه ی حاج خانومو وختی برایِ اولین بار عنوان "قرطی" رو در موردِ خودش از نظرِ بهترین دوستش شنید! آقا شوکه شده بود در حدِ تیم ملی!!! اولش تندی رژ گونش رو که دسته بر قضا آینه هم داشت از کیفش کشید بیرونُ زُل زد به خودش! "آخه من کجام قرطیه؟؟؟" بعد البته اون ورپریده بعدش اعلام کرد که وختی عکسامو میدیده بنظرش قرطی اومدم و بعدش که توی اون موجِ سبزی که (یادته ورپریده؟؟؟؟) از میدون انقلاب تا آزادی بود، دیده بودتشو به نظرش دیگه قرطی مآبانه نبودم، اما خب بازم عکسایی که از من دیده بوده منوط میشده به چار تا دونه عکسی که تو مسافرتِ بلادِ کفر همین عیدیه با حاجی که اتفاقن کاملن ساده و بی آلایش بودم! چِمدونم والاه مگه شوماها وختی میرین یه جایِ سرد!! در حدِ قطب!!! (خیله خب یکم اغراق کردم اما خداوکیلیش خیلی سرد بود! لااقلش واسه حاج خانومچه ی سرمایی خیلی یخبندون بوده!) خب شوما چی میپوشیدین؟ بابا به جونِ اقدس خانوم، یه جینِ ساده (که نه تنگ بود نه گشاد!!!) با یه جفت کتونیِ دربُ داغون!! یه پلیور و یه کاپشن و یه شال گردن! خب آیا این یعنی قرطی!؟ نه این تن بمیره شوما قضاوت کنین! این یعنی قرطی؟! ازتون متنفرم اگه بِم بگین آره ها!!!!!!! اصلن بقولِ بعضی عروس هایِ دستُ پا گم کرده ی امروزی!! شیرمو حلالتون نمیکنمآآآآآآآآ! آقا در همین زمینه داشته باشین که قابلِ توجهِ اون دسته از عزیزانی که این حاج خانومو ندیدن تا حالا (یعنی موفق به زیارتشون نشدن) و نیز دوستانی که نایب الزیاره ی بقیه ی رفقا بودن، حاج خانومچه همیشه یه مُشت چتریِ کج و ماوَج رو پیشونیش داره! اصلن اینم عکسش!! و همیشه با خودش فک میکرد که اگه یه روزی پا به سن گذاش خدایی نکرده و رو به پیری و سرازیریِ قبرو این صوبتا! آیا بازم این موهاش همینجوری جولو چشاشو میگیره؟؟؟ دستِ بر قضا همین صوبیه که پشتِ چراغ قرمز ایستاده بود و داش همین آهنگای روزبه نعمت الهی رو گوش میکرد (که همین جا از رفیقِ شفیقش یه تشکرِ ویژه ی رمانتیک در حدِ خوندنِ شعری از رپر معروف و تقدیمش به این نو عروس "جان! چقد جیگری تو! دلو هر جا بخای میبری تو!") که یه پیر زن در حدِ هفتاد هشتاد ساله رو دید که عینِ همین حاج خانومتون موهاشو یه وری ریخته رو پیشونیشو آروم آروم داره از تو خیابون رد میشه، این شد که حاج خانوم یه نفسِ راحت کشید که خدا کمکش کردو آینده ی بسیار بسیار دورشو از نزدیک دید و خیالش راحت شد که این موها که به نوعی "هویت" حاج خانومچه هم هس، همیشه باهاش باقی خواهد ماند!

بعد از چند روز ننوشتن..

2009-07-11T10:16:00.001+04:30

لامصب بدترین چیز تو دنیا اینه که بعد از چن روز تعطیلیِ متداوم، وختی بیدار شی ببینی مجبوری پاشی شالو کلاه کنی و بری اداره! اینه که امروز صوب که حاج خانوم و حاجی از خاب بیدار شدن دیدن بعله! چه شود! بایس برن سر کار، اما کی حالشو داره و طبق معمولِ همیشه تا نصفه های راه، حاج خانوم خاب تشریف داشتن (البته با چشمانِ باز) که حاجی با جنگولک بازیاش خابو از کله ی حاج خانوم پَروند! خب میبینم که همگی نگرانِ حاج خانوم شده بودینُ هی این در و اون در میزدین که از حالِ اینجانب خبری پیدا کنین! وای چه حالی داره وختی میای میبینی این همه کامنت داری واسه تائید!! خب این یعنی خودِ شانس خاهر! یعنی همونی که یه هیستی میتونه از خداش بخاد! این یعنی.. چِه میدونم والا یعنی همین دیگه بابا! خانومی که شوما باشین حاج خانوم یه شمبه عصری که از اداره اومد بیرون، بعد از اینکه رف خونه و لباساشو عوض کرد، رف یه شهرِ کتابی که همین نزدیکیِ خونشونه و دو جلد کتاب واسه حاجی برای روزِ پدر خرید! آهان الان میدونم همتون دارید فوشم میدیدن و مسخرم میکنین که بابا کو تا حاجی پدر بشه! آخه لامصبا خبر ندارین که! حاجی بابای منم هس خُب! :D چیه!؟ چش ندارین ببینین آدم خودشو واسه شوورش لوس کنه و اونم مثه یه بابای واقعی هی نازشو بخره؟! خلاصه که یه دیوانِ نفیس و کاملی از هوشنگ ابتهاج (سایه) براش گرفتم و یه دیوانِ نفیس هم از حمیدِ مصدق! (که من عاشقِ شعراشم!) خلاصه کلی کادو پیچُ از این حرفام کردیمو شب که حاجی رو دیدیم با کلی عشق تقدیمِ وجودش کردیم! حالا بماند که هی حاجی میگف منو شرمنده کردی و من نرسیدم برات کادوی روزِ زن بگیرم و همش حاج خانوم جواب میداد: "خب این از بیشعوریت بوده" (و تو این لحظه هر دو میزدن زیرِ خنده) شبم که حاجی تا 2-3 داش حمالی میکرد تو خونه و وسائل رو کنترل میکردو بعدم که فرداش از ساعتِ 8 صوب در حالِ نظارت بر بار زدنِ وسائل توسط کارگرهای لُمپَن به کامیون بود! (بس که کارگراش فِس فِسو بودن به جونِ شوما نباشه به جونِ اقدس خانوم* نامردآ انقد لِفت میدادن که هممونو کلافه کرده بودن!) حالا خوبیش این بود که روزِ تعطیلی بودو ما کاری نداشتیم! حاج خانومم از صوبی که بیدار شد، تند تند یه باقالی پولو درست کرد در حدِ مرگ! ظهر که چه عرض کنم بعد از ظهر با حاجی رفتن از خونه آوردنو همگی نوشِ جان کردن! دیگه عصری هم فهمیدن که فردا و پس فرداش تعطیلن که دیگه حاج خانوم موند خونه ی حاجی اینا و مشغولِ حمالی! میگم حمالی نگو خاهر چرا حمالی!؟ حاج خانومچه دس به کارایی زد که هرگز تو این بیستو اندی سالی که از خدا گرفته یه بارم اون کارا رو نکرده بود و همش شده بود سر تا پا سلیقه که ماشالا به جونش بیاد! خلاصه تو این چن روز همش درگیرِ این کارای خاله زنکی شده بودن دو تایی! حتمن الان میگین پس چرا یه مطلبی آپ نکردی حداقل بگی ما زنده ایم مرده ایم! خب راستش رفقا حاج خانوم اصلن خونه نرفتش بجز در مواقعی برای حمامُ تعویضِ لباس، خونه ی حاجی اینام تیلیفونش که وصل نبود و خلاصه حتا دسترسی به یه دایل آپِ معمولی هم ایمپاسیبلِ شدید بود! دیگه جونم براتون بگه که پنشمبه یی هم که نیس تهاظُراتِ خونمون اومده بود پایین و همچی بفمی نفمی این ککِ شعار و این صوبتا تو تمبونمون تکون میخورد با حاجی از ساعتِ 5 افتادیم تو خیابونا! حالا صحنه رو داشته باشین که یکی از مسیرهای راهپیمایی تو خودِ آریاشهر و اتباعش بود دیگه! ما هم از میدونِ آریاشهر شورو کردیم، هی دید زدیم دیدیم اصلن خبری نیس بابا! همه مشغولِ گذرانِ زندگیِ عادیشونن! خیلی ها هم که از همون دوشمبه یی که فهمیدن بقیه روزا تعطیلِ پاشدن جولو پلاسشونو جم کردن رفتن یه شهری (مثلن شمال که آخ شمال گفتی و کردی کبابم) خلاصه خانومی که شوما باشین، حاج خانوم شورو کرد به ملت فوش و بد و بیرا گفتن که آره الان همشون رفتن مسافرت، حتا الان خودِ سید هم بعید نیس شمال باشه و داره یه شات به سلامتیِ همین مردمی که قرار بود امروز جم بشن میزنه و خلاصه از این دست صوبتا! که چشمتون روزِ بد نبینه از میدونِ توحید که وارد خیابونِ نصرت شدن دیدن که بعله! انگاری همه هم نرفتن مسافرتو خیلیا مثه ما براشون مهم بوده که هیژده تیری هستو یه چیزی تو این مایه ها! که سریع ماشینو پارک کردنو به خیلِ مردم پیوستن! بماند که بیشتر جنبه ی فرار و گریز داش! آخه مردم مثه همیشه نبودن و اون طوری که تو تی ویِ بلادِ کفر هم اعلام کردش چیزی نزدیک به دو سه هزار نفری بودن و چون تعداد کم بودن، عمو پشمالو ها بهشون غلبه میکردن و اما این مردمی که من به چشمای خودم دیدم، هیچکدومشون دیگه دمبالِ V کردنِ انگشتایِ دستشونو سوکوتو این صوبتا نبودن! همگی قاطی کرده بودن دیگه! انگاری زده بودن به سیمِ آخر! پنداری همه رو مار زده بود به قولِ مش قاسم! اما بهر حال تا ساعتِ هشت و نیم بیشتر نتونستن اونجا بمونن حاج خانوم اینا و مجبور به ترکِ صحنه ی زد و خورد شدن! میگم زدو خورد، شلیکِ گولوله توسطِ ژِسِه رو هم شاهد بودیما اما بیشتر با همین تفنگای پِینت بال و باتومو این چیزا ملتو میزدن و گاز اشک آوری بود که میرفت تو حلقُ چشُ و چالِ ما! خلاصه یه جورایی خودِ فلسطین بود انگاری! شبم زود رفتن لباساشونو عوض کردنو رفتن خونه ی عمو سیاوش ناشرِ واسه شبِ شعر! حتمن الان با خودتون میگین ملتو داشتن میکشتن! اونوخ تو چه سر خوشُ خجسته یی که رفتی شبِ شعر! بابا چیه!؟ تو این چن وختیِ بعد از همین انتصابات کجا دیدین که حاج خانوم و حاجی اصلن به فکرِ خودشون باشن آخه؟! به جونِ اقدس خانوم دیگه خودشونو فراموش کردن انگاری! حالا تو این فاصله یه شبِ شعر اونم کاملن از نوعِ صیاصیش رو چشتون نمیتونه ببینه آیا؟؟؟ انقدرم بخیل نباشین بابا! حالا درسته که دلُ دماغِ ساسی مانکنو نداریم اما به نصرت رحمانی رضایت بدین دیگه! به جونِ شوما نباشه اصلن همون به جونِ اقدس خانوم، این شعرایی که از دفترِ شعرش انتخاب کرده بودم انگاری آتیشِ زیرِ خاکسترُ دوباره سر حال آورده بود، همه سوکوت میکردنو با دقت به شعرهای حاج خانوم گوش میکردن، البته بماند که فقط خوندنِ شعرهای صیاصی رو حاج خانوم و گهگاهی حاجی و عمو سیاوش سیبیلو و عمو ناشرِ بیشتر رعایت میکردنو خاله مانا زده بود تو خطِ شهریارو خاله بهارم که همش حافظ و عمو رضا هم فقط گوش میداد! تصورِ خوردنِ می بهمراهِ سسِ تندِ مکزیکی بعنوانِ مزه و خوندنِ شعرِ تلخی از نصرت رحمانی چنگی به دلِ زخم خورده ی همگی میزد که بیا و ببین! بعد از خوندنِ شعر هم که انقد تو بحثِ صیاصی گرم بودیم که نفهمیدیم شام اصلن چی بود!؟ دیگه نزدیکایِ دو سه بود که برگشتیم خونه و مثه جنازه خابیدیم تا لنگِ ظهر! دیروز هم به بطالت گذشت! امروزم که در خدمتتونیم اساسی و قول اینکه به همه ی رفقای ارجمند سر خاهیم زد حتمن!

اینم از عکسای خونه ی جدیدِ حاجی اینا که نگین چه شکلی و چه جوریه! خودتون ببینین بهتره!

لازم به ذکره که تو همه ی خونه های اطراف، یه دیواری هست به اسمِ دیوارِ حاج خانوم و حاجی که این چار تا عکس ازش آویزونه! اینم دیوارِ معروف تو اتاقِ حاجی! اینجا راهرویِ منتهی به اتاق خاب هاست! پذیرایی هم همین جوریه اما چون هنوز کامل نچیده بودن، نمیشد ازش عکسی گرفت! اینم عمه هانی در آینه در مقابلِ عروسکهاش! اینم اتاقِ عمه هانی و خانوم والده ی حاجی! اینم لیوانیِ که حاج خانومچه واسه خانوم والده خریدش! اینم پاهای حاج خانومچه و عمه هانی فقط جهت بی سوژه بودن!

*اقدس خانوم: قابلِ توجهِ دوستِ بسیار بسیار ارجمندم سرکار بانو گلدونه خانوم گلابدره ییِ دهِ بالا!!

"یه ملیون تومن"

2009-07-05T13:48:00.003+04:30

لامصب این روزا گُهَم به گُهَم قاطی شده، خانوم والده ی حاجی داره خونشو عوض میکنه و در حال بسته بندی و این صوبتا هستیم، از طرفی خودمو دست خوشِ یه تغییرِ اساسی کردم که حالا ببینم چقد میتونم به این تغییر جامه ی عمل بپوشونم! اما هر چیه یکمی امیدم نوسان پیدا کرده! یعنی میره بالا میاد پایین! ولی جالبیِ این نوسانات اینه که معمولن به سر حدِ خودشون میرسن یعنی فقط نقاط نشون دهنده، نقاطِ ماکسیمم و مینیمم هستن! حالا بماند که این باعث شده که این حاج خانومچه به یه آدمِ دمدمی مزاج تغییر حالت بده! آقا این روزآ اینو فهمیدم که تو هیچی اگه تبحر نداشته باشم، تو کارِ پَکینگ (Packing) اوستایی شدم برا خودم که بیا و ببین! فک کن یه کارتنِ خالی و دربو داغون میدن بهمو میگن این آتاشغالا رو بریز توش! منم مثه این نونواییآ دیدین وختی دارن نون میپزن چجوری تکون تکون میخورن؟ فک کن اینجوری شورو میکنم به پکینگو بعد از چن دیقه بیا و ببین چه بسته یی بهم زدم اساسی! مو لا درزش نمیره به ابَلفَض! خلاصه این شده کار این روزآیِ ما! دیروز یه جایی یه جلسه یی بودم، با یارویی که داشتم صوبت میکردم، یوهو یه سئوالِ کاملن احمقانه یی کرد که منو از دیروز به فکر فورو برده، احساس کردم بد فکری نیس که بیام اینجا و این مسئله رو با شوما رفقا در میان بذارم و ببینم نظر شوما چجوریاس؟ سئوالش این بود: "اگه همین الان به شوما یه ملیون پول بدن، که نمیتونی پس اندازش کنی، نمیتونی طلا باهاش بخری (انگاری خدا بدور من اهل این جفنگ بازیام) اونوخ چیکار میکنی؟" والا به همون ابلفضلی که همتون قبولش دارین، از دیروز هزار جور حاج خانومتون با خودش کلنجار رفته که ببینه چیکار میتونه با یه ملیون تومن بکنه هیچی به این مغزِ معیوبش نمیاد! اگه یکی همین الان از شوما یه همچی سئوالی رو بپرسه چی جوابشو میدین؟

پی نوش: راسی رفقا ببخشین منو بخاطر اینکه این روزا حاجی تحریمم کرده از هر نوع سبز نویسی!! واسه همین رو آوردم به این سوژه های شُخمیِ اطرافم!!!

ماجراهای ننه جون و معجزه ی خواب

2009-07-02T11:05:00.002+04:30

پس از چند روز قطع رابطه با اينترنت، بالاخره ديشب با ترس و لرز و با احتياط از اينکه نکنه اين تکنولوژي استکباري يواشکي منو فريب بده، رفتم يه دور توش زدم.خوشبختانه با هوشياري کامل مخابرات اکثر سايت‌هاي مشکوک و منحرف‌کننده بسته شده بود و ديگه از اون نگراني‌هايي که با خوندن اخبار به آدم دست ميداد، خبري نبود.هر چه مي‌ديدي گل بود و بلبل (که البته اين دفعه به سبزه آراسته نشده بود!)خوشبختانه ديگه از پيامک‌هاي تفرقه‌انداز هم خبري نيست.ننه جونم هم آروم شده و اکثرا ميگيره مي‌خوابه فقط هر چند وقت يه بار تو خواب حرف ميزنه و بلند ميگه:«يکي بياد منو بگيره!» من هم نفهميدم منظورش اينه که کسي دستگيرش کنه يا اينکه تو اين سن دوباره هوس شوهر کرده! تازه ديشب اصرار داشت که زود از اينترنت بيام بيرون و بگيرم بخوابم.بعداز مدتي که ديد هنوز تو اينترنتم، شروع کرد به نصيحت کردنم و گفت که:«من نمي‌دونم شما جوونا چرا حرف بزرگتراتونو گوش نمي‌کنين، خواب يکي از ضروريات زندگي آدم‌هاست و لابد يه حکمتي تو اين خواب هست که اينقدر ازش تعريف ميکنن».بعد ادامه ميده که:«اگه نامزدهاي معترض هم به حرف ننه جونشون گوش ميکردند و مثه چهار سال پيش زود مي‌خوابيدند، ديگه اين‌همه غوغا و اعتراض و اغتشاش به وجود نمي‌اومد».وقتي اين حرف رو زد پيش خودم يه حساب دو دو تا ده تا! کردم و ديدم که بنده خدا راست ميگه.اگه ما افراد ناچيز که به جز دردسر و خرابکاري چيز ديگه‌اي براي مسوولين‌مون نداريم، کمي بيشتر به خوابمون برسيم هم تپل‌تر ميشيم و هم اوضاع اونجوري که بايد باشه ميشه نه اونجوري که نبايد باشه.به قول شاعر:"من امشب تا سحر يکريز خواهم خفت!"

ماجرای امتحان پسرخاله

2009-07-02T10:50:00.004+04:30

خانه را بهت فرا گرفته. پسرخاله‌ام كه هميشه شاگرد اول بوده در درس حساب تجديد آورده. با قاطعيت مي‌گفت اشتباه شده. اعتراض نوشت و داد به دفتر مدرسه. هفته بعد كه با اعتماد به نفس براي گرفتن نمره به مدرسه مراجعه كرد مديرشان به او گفته بود آمده‌اي اينجا چه كار؟ نمره‌ات بررسي شد. 9 نشده بودي كه. نمره واقعي‌ات 8 بود. حالا از وقتي آمده خانه مدام‌اي ميل مي‌فرستد اين طرف آن طرف كه اين چه وضع نمره دادن است.
پسرخاله خواستار ‌[...] امتحانات است (علامت [... ] را خودمان گذاشتيم سوءتفاهم نشود) مادربزرگ زيرچشمي او را مي‌پاييد. به شوهرخاله‌ام مي‌گويد: چرا سكوت كرده‌اي وقتي اين بچه دارد هرچه فراش و ناظم است زير سوال مي‌برد؟ پدرم مي‌گويد: آخر چه كسي باور مي‌كند اين بچه شاگرد اول نشود چه برسد به اينكه تجديد هم بياورد. مادربزرگ مي‌گويد: مگر به باور كردن است؟ يك روز كسي اختراع تلفن و تلويزيون را هم باور نمي‌كرد. مادرم مي‌گويد: تلويزيون هم فكر بدي نيست‌ها. اگر شبكه خصوصي داشتيم آن جا اعتراضمان را به گوش در و همسايه مي‌رسانديم.
مادربزرگ مي‌گويد: همين ديگر. همه‌اش دنبال اغتشاش هستيد. با مظلوم‌نمايي به جايي نمي‌رسيد. واقعيت را بايد پذيرفت. همسرم مي‌پرسد: اگر واقعيت همه حقيقت نباشد چه؟ مادربزرگ مي‌گويد: فلسفه بافي‌ات را بگذار براي وقتي كه قاتل ندا آقا سلطان پيدا شد. مي‌داني كه احمدي‌نژاد دستور داده ضاربانش پيدا شوند؟ از لحظه گفتن اين خبر همه اعضاي خانواده هريك در سوراخي پنهان شده يا از خانه زده‌اند بيرون. سوت و كور است خانه. حالا در اين‌ هاگير واگير عمه جان ما هم دارد مي‌آيد از شهرستان. عمه ما هم شايد در اين غائله نقش داشته باشد. دستگيرش نكنند خوب است. دست به اعتراف عمه جان خوب است. اگر فردا ديديد عمه من مسبب همه چيز بود شوكه نشويد. مادربزرگ دارد مي‌آيد و من بايد صحنه را خالي كنم. خداحافظ! برگرفته از روزنامه ی چاپ نشده ی ا.ع.ت.م.ا.د.م.ل.ی.

این جا را بخانید...

شبِ شعر

2009-07-01T11:23:00.001+04:30

انگاری شدم مثه یه معتاد! هیشکی ندونه فک میکنه که من انقد بیکارم که هر روز میشینم پای این سیستمِ لعنتی تا دو کلوم حرف بزنم با شوما رفقا! آقا بیخیالِ حرفایی که دیروز گفتم میشیم و میچسبیم به وقایع اتفاقیه ی حاج خانومچه! دیروزیه حاج خانومچه عصری وختی رف دمبالِ حاجی که از سر کلاس برش داره، خان داداش زنگ زد و گف "حاج خانوم دستم به دومنت گرفتار شدم (آخه خان داداش یزد تشریف داشتن)، پمپ کولر سوخته، خانوم بچه هام دارن از گرما هلاک میشن!" حالا حاج خانومم که عرقِ فامیلیش گل کرده بود، تا حاجی اومد بشینه رو کرد بهشو گف: بریم خونه ی خان دادا... حاجی پرید وسط حرفش که امروز نه، حاج خانوم کلی کار داریم! هنوز دهنِ حاج خانوم باز بود که حاجی گف: "سیا و مانا زنگ زدن گفتن امشب حتمن بیایین خونمون، از اون ورم مامان میخاد بره بنگاااا، خونه رو معامله کنه، باید سریع بریم اونجا!" حالا ساعت چنده؟! ده دیقه به هشت! بماند که حاجی هم دلش طاقتِ کشیدنِ گرمای اهل و عیالِ خان داداشو نداشتو باهم رفتیم تند تند اونجا پمپ خریدیم و بریدیم حاجی نصبید (حالا داشته باشین خونه ی خان داداشینا همیشه آسانسورش دُرُس بودآ حالا فک کن دیشب خراب شده بود! حالا بدبخت منو حاجی که همش هی پله ها رو بالا پایین میرفتیم... اصلن به ابلفضل آب شد همه ی چربیامون)

بعدشم که بدو بدو رفتیم پیشِ خانوم والده ی حاجی که با کلی ناز و کرشمه با هانی خانوم تو بنگااا نشسته بودنو داشتن خونه رو معامله میکردن! خلاصه کشید واسه ساعتِ 10:30 تا ما برسیم خونه ی عمو سیاوش! رفتیم بالا دیدیم بعله! ببین کیا هستن! عمو رضا بود (که تو عقدِ ما کلی به ما حال داد خداییش!) اون یکی عمو سیاوش بود و خاله بهار، خلاصه همه دورِ هم جَم بودن و چقد خوب شد که ما دیشب رفتیم اونجا! حالا میگم چرا!؟ اولش که بگم که خونشونو کاغذ دیواری کردنو انقد ناز شده بود که حد نداشت! حاج خانومچه که کلی خوشش اومده بود از این کاغذ دیواریا، راستی یه چیزِ جالب، عمو سیاوش، سیبیلو شده بوووووووووووووووود! حاج خانومم چپ میرف راس میومد هی دس میزد به سیبیلای سیاوشو همش بهش میگف عمو سیبیلوووووووو! خب چیکار کنم بچه س دیگه! سیبیل تا حالا ندیده بوود خب! تازه بعد از کلی مسخره بازی که با ورودِ حاج خانومچه و حاجیِ فانی (Funny) و عمو رضایی که از دیدنِ اونا به وجد اومده بودو همش به حاج خانوم میگف "عروس خانوم" و چرتو پرت گویی ها و مسخره بازیا، یکمی جو آروم شد دیدیم تو چه مخمصه یی گیر کردیم خاهر! مراسمِ شبِ شعر... فک کن تا به این سنی که حاج خانوم از خدا گرفته، تا حالا تو یه همچین مراسمی شرکت نکرده بود! خلاصه عمو سیاوش (یه توضیحی بدم راجه به این عمو سیاوش که ایشون یه نویسنده ی خیلی ماهری هستنو کلی کتاب دادن بیرون! دستِ بر قضا ناشر هم هستن!) خلاصه همین عمو سیاوشه کتاب شعرِ "سایه" رو گذاشته بود جولوش، از روش برای جمع میخوند و چقد قشنگ میخوند (بعضی از شعراشو از بر بود و جمع هم همراهیش میکردن، بعضیاش نقلِ قولی از حالو روزِ فعلیِ سرزمینمون بود و همه رو به فکر وا میداشتو خلاصه شبی بود دیشب)، عمو سیا سیبیلوی خودمونم چن تا کتابِ کوچولوی شعری از شعرای ژاپنی به نامِ شعرایِ "هایکو" میخوند (من اولین بار بود که این هایکو ها رو میشنیدم! کیف کردم.... "ای پروانه، چه در رویایت میبینی، وقتی که بال میگشائی؟" این یکی از اون هایکوها بود که عمو سیبیلو واسه حسنِ ختام _نمیدونم دیکتشو درست نوشتم یانه_ داد من بخونم) خاله مانا، کتابِ شعر "حمید مصدق" جولوش بود و انصافن قشنگ میخوند.. خاله بهار، تفحصی به حافظ میزدو چه شعرها که نمیومد .. حاجی ما هم طبعِ شعر خوندنش گل کرده بودو "رباعیاتِ خیام" میخوند! منو عمو رضا هم تعطیل الهویه! فقط گوش میکردیم! البته عمو رضا چن رباعی از خیام خوندآ اما من فقط همون هایکویِ آخری.. اما تنها چیزی که حاج خانومو مست میکرد شعرهایی نبود که میشنید، بلکه شیشه ی مشروبی بود که روی میز قرار داشتو عمو سیبیلو شاتِ اولو انقد سنگین ریخته بود که حاج خانوم، چشاش دو دو میزد بعدش! اما مگه از رو میرف؟! ماشالا به جونش بیاد که یه شاتِ دیگه هم خاس، اما چون این دفه حاجی براش میریخت، میدونس چجوری بریزه و خلاصه حاج خانوم، مستو پاتیل داشت کیف میکرد از شعرهایی که خیلی وخ بود ازشون دور افتاده بود.. راستی یه قراری هم دیشب مدیرِ جلسه (عمو سیبیلو) گذاشت که با موافقتِ جَم روبرو شد! اونم این بود که هفته ی آینده پنشمبه خونه ی عمو سیاوش و خاله بهار همین جَم البته همه یه کتابچه ی شعری با خودشون بیارنو موضوعش هم بازم همین روزهای صیاصیِ فعلی سرزمینمون باشه.. حالا از دیشب حاج خانومچه رفته به فکر که باید چه سبکی رو انتخاب کنه! بروبچ اگه میتونین یه کمکی داشته باشین! خب بعدشم که شام خوردیمو الحق که خاله مانا اوستای غذا شده دیگه! خیلی مختصرو مفیدو خوشمزه! کشکِ بادمجونو، ناگتِ مرغو سوسیس سیب زمینی! اما چسبید، شایدم به خاطرِ اینکه حاج خانوم مست بودو گرسنه، دیگه هر چی میذاشتن جولوش صداش در نمیومد!

بعد از شامم بحثِ صیاصتِ روز شوروع شد، میخام اینو بهتون بگم رفقا که چیزایی که این روزا تو هر محفلی وجود داره همین بحث سرزمینمونه! فوق العاده بحث جالبی بود و تازه فهمیدیم که همین عمو سیاوش که ناشر هم هست، میگف این بار برای اولین بار تو کلِ عمرش اومده بوده رای بده، میگف هر روز تو ستادِ عمو سبزه بوده و سر اینکه اصلن این عمو کیه و چیه بحث میکرده! تا اینکه بلخره قانع شده که تو این سی و چندی سالش بره برای اولین بار رای بده ضمن اینکه برای انتشاراتش انگاری یه چیزِ ضروری بوده که توی شناسنامش یه مهرِ انتخابات داشته باشه (فک کن تو چه کشورِ دموکراتی زندگی میکینم رفقا) اما همین عمو سیاوشه یه چیزِ خیلی جالبی گف اونم این بود که "هر چیزی توی این دنیا موقه یی که به انتهای خودش میرسه، بیشترین انرژی رو از خودش ساطع میکنه، مثه شمع که وختی میخاد خاموش بشه، یه شعله یی میزنه و بعد خاموش میشه (دیدین تا حالا؟ نه؟!) یا مثلن شیرِ آبو که میخاییم ببنیدم، بعد از بستنِ ش یه چن تا چیکه آب میاد بعد قطع میشه! یا حتا کبریت که موقه ی خاموش شدنش یه شعله ی براقی میکشه و بعد خاموش میشه.. حالا این رژیم هم داره انگاری نفسای آخرشو میکشه... (البته امیدوارم این زالوها دس از سرِ ما بردارن!)

خلاصش که میخام اینو براتون بگم رفقا که حاج خانوم از خونه ی عمو سیبیلو اینا تا خونه داش یه ریز شیرین زبونی میکرد تو ماشین واسه حاجی، حاجی هم کیفولی شده بود اساسی..

مکان: توی ماشین

زمان: ساعت 2:30 بامداد

حاج خانومچه یه ژیانِ قدیمی دید که روشو با چادر پوشونده بودن (پنداری الگانسِ) رو کرده به حاجی و میگه: هیچ میدونی حاجی مهم نیس ماشینت چی باشه و مدلش مالِ سالِ چی باشه! مهم اینه که تو باهاش انقدری خاطره داشته باشی که یه جورایی بهش انس گرفته باشی..

حاجی تو همون عالم: یعنی چی؟

حاج خانوم در حالیکه داره قضیه ی ژیانَ رو براش تعریف میکنه میگه، همین ماشین نیست (اشاره به ماشین خودشون) من تا همین یه ماه پیشا تو فکرم بود عوضش کنیم و یه مدلِ سالِ جدید بگیریم! اما بعدش دیدم که این ماشین یه جورایی نقطه ی عطفِ من و تو بوده! آغازِ آشناییِ رسمیِ منو تو! این ماشین باهامون پا به پا اومده! با گریه هامون، خنده هامون، مستیا و خوشحالیامون، حتا عصبانیتامون، همه و همه .. راستش حاجی دوسش دارم این ماشینِ سگ پدرو..

حاجی: حاج خانوم! مستی آآآآآآآآآآآآآآآآآآ!

حاج خانوم: ببین چجوری هر چی خوردیمو پروندییییییی! :D

حاجی: الاهی قربونت بشم نه عزیزم! بگو خوشگل بانو!

حاج خانوم در حالیکه با ناز کیفولیِ حرفای حاجی شده به حرفاش ادامه میده..

شبِ شعر و مشروب دیشب، شبی به یاد ماندنی برای حاج خانوم و حاجی راه انداختش..

فصل اول اعتکاف

2009-06-30T12:32:00.008+04:30

ادب مرد به ز دولت اوست... کمک کنید تا این "ندا" به ایران برسد، و یا بازگردد...رسانه شمائید و شما هم رسانه بسیار دارید... همه چیز به شما بستگی دارد

یکم درگیرم این روزها

2009-06-30T11:55:00.004+04:30

رفقای ارجمند حاج خانومچه بس گرفتار است این روزها..

برام دعا کنین آخه دست به یه کارِ پر مخاطره زدم.. ایشالاه که خیر میشه نتیجه ش :D

ببخشین که تا اطلاع ثانوی یکم درگیر کارهای شخصیم میشم و زیاد نمیرسم پست حاج خانومچه یی بدم! خیالتونم راحت! شرایتون مرایتون نیستم به ابلفضل!

راستی میام میخونمتونو حتمن هم سعی میکنم کامنت بذارم اما اگه کامنت نذاشتم فک نکنین که نمیخونمتوناااااااااا! به مولا ازتون متنفرم اگه اینجوری فک کنین!

دیگه ملالی نیس جز دوری شوما!

آهان راستی تبریک من رو برای آغاز حوکومتِ بجایِ جو.م.هو.ریت پذیرا باشین!

پی نوشت: راستی میگم این وبلاگِ منو اگه با فایر.فاکس باز کنین خیلی بهتره برای خودتوناااااا! به من چه!؟ D:

ضمنن میگم بعضیا آخر هفته ی دیگه یه خبریشون هست! به من چه! مگه من فوضولم که بخام لو بدم چه خبره؟ اییییییییشششش

راستی بروبچ دلم براش تنگ شده... چه بلایی سرمون اومده که تا اطلاع ثانوی یقمونو ول نمیکنه..

دستهایم را خواهم کاشت، سبز خواهم شد، میدانم

2009-06-28T14:03:00.006+04:30

آموزش رانندگی در ایران، (عالمي، اعتماد ملی)

هرگز به چپ نپیچید. چرا؟ چون ممکن است به دره سقوطانده! شوید و اگر سقوطانده نشوید، مثل آقاي لاریجانی که عمری به راست پیچیده، اما یک بار دستش لرزیده و به چپ پیچیده، استیضاح می‌شوید.
هرگز چراغ نزنید. چرا؟ چون شما را به همراه ماشین‌تان می‌خوابانند. چرا؟ چون می‌گویند چراغی که نشان دادی به آمریکا بوده.
اگزوزتان دود سیاه ندهد. چرا؟ چون می‌گویند سیاه‌نمایی می‌کنید.
دود سفید هم ندهد. چون می‌گویند دارید انقلاب رنگی می‌کنید.
رنگ سبز هم به ماشین‌تان آویزان نکنید. چرا؟ چون شیشه‌تان می‌شکند، یا کاپوت‌تان غُر می‌شود.
شب‌ها ساعت 9 بوق نزنید. چون براندازی صدادار محسوب می‌شود و قابل پیگیری است.
با چراغ روشن هم در طول روز حرکت نکنید. چرا؟ چون براندازی منور محسوب می‌شود و از اهم منکرات است.
برای کسی بوق نزنید. چون در کل بوق زدن یک‌جور بی‌ناموسی است.
ماشین‌تان هم خراب نشود. چرا؟ چون ملت ممکن است به شیوه معناداری انگشت دست‌شان را به شما نشان بدهند، اما مطمئن باشید کسی شما را تا تعمیرگاه بوکسل نمی‌کند.
بنزین تمام نکنید. چون امکان ندارد کسی برایتان نگه دارد و چهار لیتر بنزین بتان بدهد.
از کسی سبقت نگیرید. چون طرف به صورت لفظی به فاميل نزديكتان اشاره مستقیم می‌کند.
جلوی در خانه و پارکینگ کسی پارک نکنید. چون صاحب آن خانه این حق را بر خودش مسلم می‌داند شما را پنچر کند. اما اگر کسی جلوی در شما پارک کرد، پنچرش نکنید، چون احتمالا یکی می‌زند زیر گوش‌تان، و البته این را هم حق خودشان می‌دانند.
در صندوق عقب ماشین، جز بنزین، نوشیدنی دیگری نگذارید.
وقتی خلاف می‌کنید برای اینکه جریمه نشوید، رشوه ندهید. یا اگر رشوه می‌دهید زیاد ندهید که بازار را خراب کنید.
آشغال، ته سیگار و آب‌دهان‌تان را از شیشه بیرون نیندازید. آنها را بریزید در کیسه و بعد کیسه را پرت کنید بیرون.
با دیدن مامور، ماشین را به آرامی نگه دارید و با دیدن لباس شخصی قبل از نگه داشتن ماشین، تلفنی از خانواده خداحافظی کنید.
هرگز تند نروید. مگر اینکه مناظره تلویزیونی باشد و آقاي ضرغامی اوکی را به شما داده باشد.
با ماشین‌تان از روی کسی رد نشوید. مگر اینکه گفت‌وگوی ویژه خبری باشد یا نیم‌ساعت وقت ویراژ دادن اضافه داشته باشید
پی نوشت: رفقا، عکسی رو اون بالا گذاشتم رو باز کنید لطفن و نامه ی بهمن فرمان آرا رو بخونید.

با وجود دشواری راه، می دانیم که فردا سبز ترین روز خداست..

2009-06-27T11:33:00.004+04:30

بعدن نوشت اول: دستم موند لای درِ ماشین دیروز! قسمت بالایی دستم نه انگشتام! داره کم کم کبود میشه و درد میکنه به شدت...

لامصب این حالِ گندی که این روزا مثهِ بختک افتاده رو سرِ ما، ول کنِ معامله هم نیست! نمیدونیم چجوری باهاس بش بگیم بابا دس از سرِ کچلِ ما بر دار! آقا اصلن ما رو چه به صیاصت و این صوبتا! اصلن ما رو چه به بادکنک بازی و بالون بازی اونم از نوعِ سبزش! اصلن ما رو چی به اینکه ظهر جُمه پاشیم بریم کله پشتِ بوم تا بادکنک هوا کنیم! آخه ما اون زمونِ بچگیمونم از این غلطا نمیکردیم به مولا کسرِ لاتی بود برامون! اما خب چه کنیم که این عمو سبزِ آدمو به چه کارها که وا نمیداره و مام که شدیم مرید و ایشونم مراد اونم از نوعِ مراد خانِ برقی! اما هیچ صحنه یی باحال تر از این عمو پشمالوها نبود که همین دیروزیه وختی حاج خانوم و خانوم والدشون تو ماشین داشتن از سر خیابونشون رد میشدن جولوشونو گرفتن! حالا فک کنین عمو پشمالوهایی که لباسشون سبزِ لجنیِ روشم علامتِ ب.س.ی.ژ زده شده و این دفه به تقلید از ما، اونام یه ماسک زدن به صورتاشونو چن تاشونم که اونورتر ایستادن یه تفنگِ گنده یی تو دستاشون!

حاج خانومچه شیشه رو داده پایین: بعله؟

یکی از عمو پشمالوها که اتفاقن شیکمِ گنده یی هم داشتو جون میداد واسه صفحه ی دارت: کارتِ ماشین، گواهینامه!

حاج خانومچه (به مثابهِ اون جک ترکیِ که پلیسه همینو بهش میگه و ترکه میگه خب چی؟ الان باید جمله بسازم؟ رو کرده به عمو پشمالو و با خنده کارتِ ماشینُ گواهینامه شو میده)

عمو پشمالو رو کرده به خانوم والده و میگه: خانوم با شوما چه نسبتی دارن؟

حاج خانومچه که چشاش حدقه شده از تعجب: بابا مامانمه! سیبیل که نداره که! چشتون نمیبینه؟ این چه سئوالیه آخه؟

عمو پشمالو: صندوق عقبتو باز کن ببینم..

حاج خانومچه که دیگه صبرش لبریز شده از ماشین پیاده میشه و در حالیکه صندوق عقبو باز کرده روشو اونور کرده و میگه بفرمایین! چی میخاین از تو این صندوق پیدا کنین؟ نارنجک؟ بمب؟ اعلامیه؟ بابا آخه قیافه ی ما به چی میخوره که اینجور امنیتِ خصوصیِ ما رو تو ماشینمونم ازمون گرفتین؟

عمو پشمالوئه که انگار تو بین خرت و پرتای صندوق عقب دمبالِ یه بمبی چیزی میگرده و پیدا نمیکنه، منقلِ کبابی که از زمانِ جوونیِ حاجی و حاج خانومچه به یادگار مونده و خاطره ی جمعه ها و کباب خوردناشونه رو برداشته و میگه: این واسه چیه؟ چرا پشتِ صندوق عقبتونه؟

حاج خانومچه که دیگه داره چشماش از حدقه بیرون میاد: خب یعنی چی؟ قراره کجا باشه! (دیگه صداش کمی بلندتر شده و خانوم والده هم از ماشین اومده بیرون) چرا انقد الکی به آدما گیر میدین؟ چرا دمبالِ مقصرِ اصلی این جنایاتِ اخیر نمیگردین؟ چرا دست از سرِ ما و جوونای این مملکت بر نمیدارین؟ چرا مثه زالو.. (تو همین حال خانوم والده دست حاج خانومو میگیره و ازش میخاد تو ماشین بشینه و خودش میره سمتِ عمو پشمالوئه و بعد از کمی صوبت میاد تو ماشین میشینه و میگه بریم)

حاج خانومچه تا لحظه یی که بخابه یه روند داره فوش میده! اونم فوشِ بی ناموسی، به همه ی اونایی که این بلا رو سرِ این مملکتی که روزگاری بهشتِ کوچکِ فرشته هامون بوده، آوردن!

دلم از همه و همه چیز گرفته.. ساعت ده و رُبِ شبه! بازم طبقِ معمول رفتم کنارِ پنجره ی اتاقم، آخ چقد خوبه که اتاقم یه پنجره رو به بیرون داره.. به یه هوای باز و آزاد.. اما دم کرده و گرفته.. چقد این ندا آرومم میکنه "الله اکبر".. با اینکه حاج خانومچه اصلن اهلِ این صوبتا نبوده اما این دو تا کلمه انگار تو دلش معجزه کرده! آروم میشه وختی اولین "الله اکبر" رو میشنوه! دومیشو خودش میگه.. سومیش از طبقه ی پایین.. چارمی.. پنجمی.. و همینطور شورو میشه بازم.. بعد از یه نیم ساعتی، انگار تمومِ اون کتکی که میخاست سر شب به اون عمو پشمالوئه بزنه با گفتنِ این دو کلمه از سرش پریده و الان آروم شده..

این نوشته رو خیلی دوس داشتم، فکر کردم بد نیس شومام بخونیدش (برگرفته از مطلبی از ابراهیم نبوی)

ما بی شماریم، این همان رازی بود که وقتی گفتیمش حتی خودمان هم باور نمی کردیم. حتی نمی توانستیم تصور کنیم که این ” ما” تا کجا بزرگ و تا کجا بی پایان است. امروز بعد از چند ماه، این ” ما” چنان تنومند و بلند قامت و استوار شده است که حالا دیگر خبر اول جهان است. ما بر تصویر کریهی که احمدی نژاد از ایران و ایرانیان ساخته بود، پیروز شدیم. امروز همه جهان باور کرده است که احمدی نژاد هیچ ربطی به ایران ندارد، که ” ما” چنان کردیم که جهان امروز می داند مردم ایران با شجاعت و دلیری رای به احمدی نژاد نداده و با تمام وجودش پای انتخاب خود ایستاده است. امروز تمام جهان تصویر مقاومت تهران است در مقابل دیکتاتوری و استبداد. داستان شهامت و درایت و صلح خواهی یک ملت. ما پیروز شدیم. ما پیروز شدیم، چون توانستیم چهره ایران را از ایران احمدی نژاد به ایران مردمی مصمم برای احقاق حقوق مدنی خود تبدیل کنیم. امروز چهره ایران در جهان دیگر چهره مرد دروغگوی تندرویی نیست که جنگ می خواهد، بلکه چهره زیبای پسران و دخترانی هستند که آزادی می خواهند و می خواهند خواسته شان را به متقلبان و دروغگویان تحمیل کنند. ما پیروز شدیم، چون توانستیم یک انتخابات را به یک جنبش تبدیل کنیم، رنگ زیبای سبز را به نماد انتخاباتی تبدیل کنیم و شب های شاد خرداد 88 را به مردم ایران هدیه کنیم. مردم در آن شب ها خیابان هایی را که سالها بود از دست داده بودند، دوباره به دست آوردند، در آن خیابانها زنجیر سبزی بستند، خیابان را از سیاهی به سبزی بدل کردند، آواز خواندند و طنز را به خیابان بردند. مردمی که عادت کرده بودند در خیابان جدی و اخمو باشند، شهر به شهر خندیدند. ما جنبش سبز را ساختیم و این جنبش حالا دیگر به زور تانک و هلیکوپتر هم به خانه نمی رود. ما پیروز شدیم، چون توانستیم در انتخاباتی پرشکوه حاضر شویم و به لایق ترین کسی که در میان نامزدها بود رای بدهیم. ما لکنت و تردید و دودلی موسوی را از او گرفتیم و به او نشان دادیم که اگر از حقوق مردم دفاع کند ما هم از او حمایت می کنیم. ما به او شجاعت بخشیدیم و از او اعتماد گرفتیم. ما در انتخابات پیروز شدیم. شدت این پیروزی چنان بود که آنان مجبور شدند با تقلبی آشکار، قطع کلیه ارتباطات، با کودتای نظامی خودشان را پیروز نشان دهند. اما ما با قدرت و به دور از خشونت همانطور که گفته بودیم بر سر حرف مان ماندیم. ما پیروز شدیم، چرا که توانستیم یک رهبر یکدل و یکرنگ را به رهبران اصلاح طلب دیگر اضافه کنیم و بحران رهبری را که در سالهای اخیر جنبش اصلاحات را دچار سردرگمی کرده بود، حل کنیم. یافتن موسوی و نشاندن او بر شانه های ملتی که در کنار اوست، پیروزی بزرگ ما بود. ما پیروز شدیم، چون موفق شدیم برای نخستین بار پس از سالها مردمی همدل و همراه بسازیم، مردمی که با شهامتی بی نظیر و نظمی حیرت آور راهپیمایی چند میلیون نفری سکوت را در مقابل چشمان ایرانیان و جهانیان برگزار کردند. ما توانستیم در میان دهها هزار مامور ضد شورش بدون کوچکترین تندروی و خشونت طلبی خواست مان را بگوئیم و بر آن تاکید کنیم. ما برای همیشه پیروز شدیم، چون دیگر گفتن اینکه ” مردم ایران شجاعت و پایداری ندارند” یک داستان قدیمی است. جنبش سبز شجاعت گمشده همه ماها را به ما بازگرداند. حنجره های گرفته ما بازشد و شب ها آسمان تهران و سراسر ایران طنین الله اکبر و مرگ بر دیکتاتور گرفت. طنینی که هر روز قوی تر می شود. ما پیروز شدیم، چون تصمیم گرفتیم خودمان، رئیس جمهور منتخب مان و حکومت را وادار کنیم که از ما صرف نظر نکنند. ما مردم هستیم، مردمی که دموکراسی را به حکومت تحمیل کردند و می کنند. ما هزینه های این رفتار سیاسی را پرداختیم و می پردازیم. ما پیروز شدیم، چون اگرچه بسیاری از عزیزترین و بیگناه ترین مردمان مان کشته شدند و به زندان رفتند، اما این ما نبودیم و نیستیم که خشونت را ایجاد کردیم. ما شیشه ای نشکستیم و خانه ای آتش نزدیم، ما بر سر بامی نجستیم و ما چماق به دست نگرفتیم. ما میلیونها تن بودیم، با دل های پر از میل به آزادی و دهان های بسته. تلاش آنان برای تبدیل مردمی خشمگین به شورشگرانی که می توان سرکوب شان کرد عقیم ماند. ما همچنان با هوشمندی و درایت راههای مبارزه غیرخشونت آمیز را پیدا می کنیم و تا آخر پیروز می شویم. ما سبزها پیروزیم، چون توانستیم حتی رقبای انتخاباتی و مخالفان تحریم کننده را نیز به صف خود بکشانیم و تمام دوستانی که همدیگر را در مجادلات سیاسی و در فضای یاس آلود پیش از خرداد 88 گم کرده بودند، دوباره به هم پیوستند و در هر جایی که ایرانیان زندگی می کنند اتحاد و همدلی را ساختیم، این همدلی را هیچ کس نمی تواند از ما بگیرد. ما سبزها پیروز شدیم، چون توانستیم حتی در دل کسانی که دشمنانه به ما نگاه می کردند این احساس را ایجاد کنیم که ما مردمانی صلح طلب هستیم که فقط حق مان را می خواهیم. ما نه انقلاب می خواهیم، نه خواهان دشمنی با کسی هستیم. حالا دیگر حتی کسانی که ده روز قبل به احمدی نژاد رای داده بودند، در کنار ما هستند و قدرت طلبان خشونت طلب جز مزدورانی که با گرفتن دستمزد روزانه مردم را کتک می زنند و می کشند هیچ کسی را ندارند. ما سبزها جهان را تسخیر کردیم. ما در همه شبکه های تلویزیونی و روی جلد همه مجله ها و در همه پارلمانها و در همه شهرها حضور جدی داریم، ما پیروز شدیم، چون هرچه کردند و می کنند که از ما انقلابیونی شورشگر بسازند نمی توانند. ما مردمانی هوشمندیم که زیر سیطره مردمانی زورگو زندگی می کنیم، هوش و دانایی ما به ما راههای نجات را نشان می دهد، ما جنبش سبز را ادامه می دهیم، زورگویان را خسته می کنیم و شهر سبزمان را از آنان پس می گیریم، ما ایران را سبز و زیبا می خواهیم. ایران سرزمین ماست، ما مردمی متحدیم، ما مردمانی بی شماریم، ما رهبرانی قابل اعتماد داریم، ما می دانیم چه می خواهیم و با وجود دشواری راه، می دانیم که فردا سبز ترین روز خداست.